ErayTellezi

Korku dozu maalesef bir tık düşük ama aksiyonu bol bir RE oyunu. Korkunun düşük olması atmosferinden değil. Ortamlar, tasarımlar falan yine şahane. Problem, merminin çok olması. RE2 remake'teki o ıskaladığınız her merminin ardından ağıtlar yakma durumu bunda yok. Grace karakteriyle oynanan kısımlarda bunu yapmaya çalışmışlar ama ilk 1 saat ancak sürüyor. Hele Leon yürüyen cephanelik zaten. Silent Hill'in gerilim dozu ile RE'nin aksiyon tokluğunun birleştiği bir oyun oynamak isterdim. Belki Re2 öyledir denilebilir. Oyun ilk yarısında yüzde 70 grace'i yönetiyoruz ve bu benim sevdiğim tarza daha yakın. Kırılgan ve beceriksiz bir karakterle korkunç ve güçlü düşmanlara karşı, kimi zaman kaçarak kimi zaman mecburen savaşarak hayatta kalmaya çalışıyoruz. İkinci yarısı daha Leon odaklı ve daha aksiyonlu. Buraları beğenmedim değil, sevdim ama ilk yarısını daha çok tercih ederim. Sadece oynanış olarak da değil, hikaye olarak da Grace'in ilk yarıdaki rolü daha ilgi çekici ve gelişmeye müsait. Yeni bir karakter. Leon tamamlanmış birisi. İkinci yarıda oyunun grace'i unutması bu yüzden de hoşuma gitmedi. Oyun yeterince memnun ediyor, gayet de keyifli. Ama o unutulmaz deneyimi sunacak şey eksik. Üstelik bu durum son RE oyunlarının hemen hepsinde mevcut. He çok da şikayetçi değilim, markanın bir zamanlarki dandik halinden kat kat iyi. Kaldı ki çok bu tarz ve kalitede iş de gelmiyor zaten. Kıymet bilmemezlik yapmayalım.

Fena değil ama tam bir oyun da sayılmaz. Biraz yürüme simülasyonu, arada da bulmaca çözüyoruz. Şeytanın musallat olduğu, içine şüphe tohumları ekilmiş genç bir rahibeyi oynuyoruz. Korku veya gerilim türünde değil. Dini eleştiren, sorgulayıcı diyaloglar güzel. Görsellik fena değil. 4-5 saatte biten, tadımlık bir deneyim.

Beyaz götlü Çinli prenses düşkünü atalarımızı anladığım bir oyun oldu. Dikkat dağıtıcı derecede sexy karakterimiz oyunun dünyasına ve konusuna hiç uymuyor. Öyle olmasa oyun hiçbir şey kaybetmezmiş. 5 milyon satış dışında... Stellar Blade hızlı bir oynanışı olan soulslike türünde bir oyun. Farklı buildler yapamasak da farklı kılıçlar alamasak da mükemmel zamanlamalı parry ve dodge ile doldurduğumuz 8 ayrı skill sayesinde epey keyifli bir oynanış sunuyor. Finisher hareketleri çok tatmin edici. Ana hikaye dar koridorlarda ilerliyor. Ancak yarı açık dünyalı iki adet harita var ve bunları yan görev yapmamız, karakteri geliştirmemiz ve daha sexy kıyafetler edinmemiz için tasarlamışlar. Karakterleri, konusu, teması, müzikleriyle oyunun nier automata'dan çaktığı şey var. Ancak nier automata çok daha vurucuydu, bu ise çok daha eğlenceli. Netice olarak beğendim.

Bu oyunu yapanların allah belasını versin. Ben bu kadar tembellik görmedim. Aynı sıradan düşmanları binlerce kez, aynı boss'ları da defalarca kesiyoruz oyun boyunca. Oyun sadece kendisini değil, ilk 2 Nioh oyununu tekrar ediyor. 3 oyundur aynı parlak kafalı düşmanları milyon defa kestik yeter artık abi. Düşman çeşitliliği bu kadar azken oyunun süresini uzatmalarıysa daha da büyük sabır testine sokuyor oyuncuyu. 56 saat oynadım ama bana bir ömür gibi geldi. Son haritaya geçerken oyunun biteceğini sanmıştım ama o dev haritayı gördüğümde inanılmaz canım sıkıldı. Son haritayı küfür ede ede oynadım. Yine de her yerine girip tamamladım, bu da benim kusurum. Eski Nioh'ları, Wo Long'u ve Rise of the Ronin'i oynamış olanlar için yeni neredeyse hiçbir şey yok. Açık dünya olsa kadar da açık değil, bunun için oynanmaz. Her dakika bir sürü loot düşme, düşman çeşitliliğinin azlığı, süresinin gereksiz uzunluğu sorunları 5 oyundur devam ediyor. Dövüş mekanikleri keyifli olmasa çekilecek çile değil. Oyun zor bile değil. Son boss'u tekte geçtim. Ama gereksiz uğraştırıcı bir oyun. Daha iyi bir sürü soulslike var.

Beklediğimden daha çok beğendim. Öldürdüğün bossların yeteneklerini almak, bölgeleri keşfetmek, 5 dakikada bir boss dövüşüne girmek keyifliydi. İlginç bir şekilde yan görevler ve gizli bölgeler sonucunda bulabileceğiniz boss sayısı bir hayli fazla. Bunlar dışında biraz keşifle bulunabilecek boss'lar da var. Yani oyunu dümdüz oynayan birisi, sanırım yüzde kırkını görmez. Combat inanılmaz çeşitli değil. Bunu karşımıza çıkan düşmanların çeşitliliği ve sayısı ile gidermeye çalışmışlar, başarılı da olmuşlar. Keşif ödüllendirici. Nioh oyunları gibi adım başı ekipman düşmüyor, ender ama işe yarar şeyler buluyorsunuz. Hikayesi çok umurumda olmadı. Görsellik şahane. Neticede epey beğendim. 52 saatte bitti.

Ne olursa olsun soulsçu kardeşim ve kuzenimle boss savaşlarına girme fikri heyecan verici. Açık ama daralmakta olan dünyada hızlıca level atlamaya ve silah düşürmeye çalışmaya bile katlanabilirim. Pubg gibi oyunların döngüsünden hiç hoşlanmam, zira 1 saatlik emek tek bir hatadan dolayı çöpe gidebiliyor. Ama yukarıda da dediğim gibi: agalarla boss kesmek müthiş keyifli. Guardian sizi korumaya geldi biraderlerim.

Sadece campaign morunu oynadım. Sıka sıka gidiyoruz işte. İyi CoD oyunları kadar kaliteli değil, sinematikler vesaire anlamında. Öldüğünde sağlıkçının gelip canlandırması ve ekibe ufak emirler verme işi hoş olmuş. 5-6 saatte bitecek ortalama bir fps deneyimi.

Sonu yüreğimi paramparça etti. Yıllardır elim oynamaya gitmemişti ama Dispatch sonrası benzer bir oyun canımı çekti ve direkt daldım. Büyük keyif aldım. Bazı bölümler can sıksa da genelde karakterleri ve olay örgüsüyle sürükleyiciydi. Oynanışı heavy rain'den basit olduğu için daha akıcıydı. En ufak hareket için 10 tane tuşa bastırmıyordu. Neyse sonuçta beğendim.

Çizgi roman estetiğinde, seçimlerimizle gidişata yön verdiğimiz dizi/oyunumsu. Oynanış kısmı az olmuş ama basit ve tatlı bir taktikselliği var. 4 haftada yayınlanan 8 bölümle final yaptı. Genel toplamda oyundan ziyade diziye yakın ki en başta da öyle planlanmış. Karakterlerle bağ kuruyorsunuz, bir noktada gözlerim yaşardı. Farklı seçimlerle tekrar oynamak için sabırsızlanıyorum ama yine blonde blazer'a yürümekten korkuyorum.

İkinci dlc tatmin etmemişti ama bu dlc ana oyunun kalitesine yaklamış. Çözülecek gizemler, farklı görevlerin iç içe geçmesi, sorunlara farklı yaklaşımlar epey keyifli. Kcd, çoğu zaman bir dedektiflik oyunudur.

Yüksek nabızlı feminizm damarlı Japon korku oyunu. Çocuk gelin, istismar, aile içi şiddet, manipülasyon, Japon mitolojisi konulu eser çok katmanlı bir anlatım sunuyor. Kişinin kendisi dahil herkesin mutluluğu için otoriteye boyun eğmesi ya da kendisini bile hiçe sayarak birey olmaya çalışması arasındaki devinimin yarattığı dev dalgalarda ustalıkla sörf yapıyor. 50 yıl öncesinde bile kadın olmanın, alınıp satılmanın, toplumsal roller uğruna sessizliğe gömülmenin, çocukluğun sonunun ve tabii onunla ilişkili herkesi geride bırakmanın hazin bir öyküsü. Ana karakterin her ilişkisinin ardında gizli bir neden ya da örtülü hislerin olmasının, saf duyguların kirletilmesinin ayyuka çıktığı anlar, oyuncu olarak bizleri de kendi hayatlarımızı sorgulamaya itiyor. Bu öyle bir büyüme sancısı ki bundan ancak ölü bir bebek doğar. Silent Hill serisi hep japonlar tarafından yapılan ama Amerika'da geçen bir seri oldu bildiğim kadarıyla. Şimdi ana yurduna döndü. Japon, kendisini Japonca anlatınca dinleyini bambaşka titretiyor. Japon mitolojisinin kendine özgü korkunçluğu, gore sahneler, çarpık yaratıklar ve tabii tekinsiz ses ve müziklerle birleşince gerilim kaçınılmaz oluyor. Oynanış küt falan ama adrenalin işi sonuna kadar götürmeye neden oluyor. Ama sanki silent hill 2 remake daha gericiydi, bilemiyorum. Neticede iyi bir korku hayatta kalma oyunu.

Oynadığım en iyi rpg'lerden birisi. Her yan görev, bize eşlik eden companion'ların görevleri, itibarımızı artırmaya ve ana problemi çözmemizde yardımı dokunacak faction'ların yan görevleri özenle hazırlanmış. Hepsi, üzerine düşünülmüş tutarlı hikayeler, ikna edici motivasyonlar, birden fazla çözüm yöntemleri barındıran görevler. Yan görevlerde dahi sık sık seçim yapıyorsunuz ve bunların cidden sonuçları farklı oluyor. Karakter build'iniz (hack, ikna, mühendislik, gizlilik, kilit açma, bilim, gözlem vesaire) çok çeşitli yerlere vurabilir ve hemen her görevin tüm safhalarında bu build'inize göre hareket ederek yönteminizi belirleyip görevi kolaylaştırabiliyorsunuz. Oyundaki silah çeşitliliği, mermi türü çeşitliliği yerinde. Combat inanılmaz tatmin edici değil ama önceki obsidian oyunlarına göre oldukça iyi. Düşman çeşitliliği yine kötü. Şu adamlara biraz para verin de yapsınlar artık şu işi. Yan görevlerin veriliş tarzı çok hoşuma gitti. Görev almak için dünyayı keşfetmeniz gerekiyor. Öyle ünlem işaretine gidip görev alayım yok. Bu da bir haritaya ilk gelişi çok keyifli hale getiriyor. Haritaların keşfedilebilir yarı açık dizaynını çok beğendim. Kaybolacak ya da gözümde büyüyecek kadar devasa değil ama ufacık da değil. Bir obsidian rpg klasiği olarak yine ikna kastım ve son boss'u konuşarak yendim. Diyaloglarda sadece ikna yeteneği ile değil, oyunun dünyasını keşfederek ya da daha önce başkaları ile konuşarak, bilgisayarları kurcalayarak elde edilen bilgileri bilmenin de şart koşulduğu ikna yöntemlerini görmek insanı keşfe saha çok itiyor. Sadece ikna yeteneği yetmiyor çünkü bazen. Sonuç olarak en iyi rpg'lerden birisi. Çok beğendim.

Zaten combo bazlı oyunları sevmediğimden midir, bu yıl hakli hazırda ninja gaiden 2 black oynadığımda mıdır, yoksa tarz ve görsel olarak eski geldiğinden midir bilmiyorum ama 2 saatin sonunda bırakıyorum.

İlk oyunu kardeşimle suyu çıkana kadar oynamıştık, dlc dahil. İkinci oyuna yine beraber başlamıştık ama birkaç saatin ardından sıkılıp bırakmıştık. Bunu ise tek başına denedim. 30 saatte bitti. Artık dying light evreninde sıkıldığımı fark ettim. İlk oyundan beri aynı dövüş mekanikleri, benzer Sıradan düşmanlar baydı artık. Aynı loot, aynı craft. Ama düşmanı ortadan ikiye yarma hissi öyle gerçekçi ki saydığım her olumsuz yanı çekilir kılıyor. Yan hikayeler ilgi çekici. Ana hikayede her bir iki görevde bir boss dövüşü döngüsü hoşuma gitti. Sonu tahmin edilebilirdi ama yemek masası sahnesi yine de heyecan vericiydi. İkinci oyun gibi dev şehir, sonsuz platforming sevdasına kapılmadıkları için memnunum. İlk oyunun following dlc'sine benzemiş.

Basit bir 2d aksiyon platform oyunu. Bölüm bölüm ilerlediğimiz, muadilleri gibi açık dünya ya da roguelike/soulslike çakması olmaya çalışarak oyunu yapay olarak zorlaştırıp uzatmayan, basit ama eğlenceli bir yapısı var. Aksiyonu keyifli, bölümlerin içini keşfettikçe yeni skiller, perkler vesaire bulup ya da satın alıp oynanışı çeşitlendirebiliyorsunuz. Basit metroidvania öğleri de var ama tekrar oynanış veya yüzde yüz tutkunları için daha çok. 13 saatte bitti, bir süre spnra unutacağım ama deneyimlerken keyif veren bir yapım oldu.

Oyuna bir çok şey ekliyor. Nalbantlık loncası sınavına girerek kendi demirhanenizi ediniyorsunuz. Aldığın siparişleri vererek ya da dandik lonca görevleri ile itibarınızı artırıyorsunuz. Kazandığınız para ve itibarla, demirhane ve evinizi özelleştiriyorsunuz. Tüm bunların yanında ise arkada dönen ve şehrin saatini tamir etmekle ilgili ana hikaye devam ediyor. Yani fena değil ama oyuna dönmeye yeterli değil bence. Ana hikayesi daha iyi olabilirmiş.

Roguelike türünü hiç sevmesem de Hades'in combat'ı öyle çeşitli ve keyifli ki kendisini bir şekilde oynattırıyor. İlk oyunu bitirmek için son boss'u yanlış hatırlamıyorsam 10 kez kesmeniz gerekiyordu. Bunda iki farklı patika yapmışlar ve birisinin sonundaki boss'u 5, diğerini ise 7 kez kesmeniz gerekiyor. Bu tercih daha çok hoşuma gitti. Hem ölmenin bedeli çok yüksek değil, hem de sürekli aynı yeri oynayıp durmuyorsunuz. Oynanış ve mekanikler ilk Hades gibi. İnanılmaz bir farklılık yok. Tanrılarla ve diğer npc'lerle olan muhabbetler keyifli. Genel olarak beğendim.

Fifa 17'den beri oynadığım en iyi fifa oyunu. Yeni fifa'ya geçişteki o mallık yok. Çok değişiklik yok zaten ama daha stabil ve temiz çalışıyor.

Oynarken Silent Hill 2 Remake tadı almıştım meğer aynı firma yapmış. Atmosfere ve ses tasarımına bayıldım. Şarjlı ateş mekaniği oyunu ilginç kılmış. Dead Space'in zamanda yolculuklu, salgınlı ve Polonya'da geçen versiyonu. Senaryosu finalde beynimi yaktı ama asıl önemlisi oyun boyunca devam eden gerilim. Survival horror türünü, kaynak ve ekipman yönetimini çok iyi çökmüşler. Geliştiğinizi hissederken, kolaylaşmasını da engellemişler. Bu açıdan oldukça dengeli bir oyun. Fakat Silent Hill kadar psikolojik gerilim değil, daha çok hayatta kalma gerilimi. Açık dünya değil ama bulduğunuz anahtarlarla yan yollara sapma, geriye dönüp artık erişilebilir yere gidip kaynak arama vesaire oldukça keyifli ve sonunda tatmin edici. Oyun boyunca bulduğumuz not ve ses kayıtları ile karakterleri tanımak, geçmiş hakkında bilgi almak eğlenceliydi. Türe inanılmaz yeni bir şey katmıyor ama yapmak istediği şeyi yapıyor. Beğendim.

Allah bu oyunu oynayanlara sabır vermeden önce, oyuna hiç başlamayacak kadar akıl versin. Hayatımda bir oyunu oynarken ilk kez fiziksel olarak bu kadar zorlandım. 5 saat aralıksız zor platforming ve hızlı boss savaşları oynadığım günlerde ellerimin üstündeki sinirlerin, bileklerimin ve parmaklarımın ağrıdığını hissettim. Soulslike oyunlara, verilen emeğe değdikleri ölçüde bayılırım. Bu büyük ölçüde değmiyor. Dinlenme yerleri arasındaki mesafe ve öldüğünde boss'a giden yol çok uzun. From software bile bundan vazgeçti artık. Yan görevler zaten keşfedip bitirdiğiniz haritaya sizi bir daha yolluyor. Metroidvania olmasından mütevellit yeni skill kazandığınız haritanın daha önce gidemediğiniz bir yerine giderken oraya kadar olan yolu tekrar gitmeniz gerekiyor. Böyle böyle oyunun yarısından çoğu aynı yerleri tekrar tekrar oynamakla geçiyor. Ve bu hiç mi hiç eğlenceli değil. Sadece eziyet. Birkaç tasarımla çok daha keyifli olabilirmiş. Hızlı seyahat noktaları ve dinlenme yerleri daha sık olsa keşif de mücadele de daha tatmin edici olurmuş. Gelişme hissi şahane. Oyunun başındaki karakterle sonundaki arasında dağlar kadar fark var. Bu hem combatta hem de platform ve keşifte geçerli. Daha önce yapamadığınız şeyleri yapma hissi güzel. Görsel tasarım ve grafikler çok tatlı. Oyunun dünyasına uygun. Bazı hızlı seyahat ve dinlenme noktalarının paralı olması saçma geldi. Genel olarak keşif hissinden dolayı bazen keyifli ama çoğu zaman sinir bozucu bir deneyimdi. Umarım zorluğu düşürülmez, ben böyle bitirdim, siz de beter olun.

1 saat kadar oynadım ama fazlasıyla sıkıcı bir oyun. Mekanik vesaire hak getire. İlgi çekici değil.

İlkini kendimi zorlayarak bitirmiştim ama bunu 3-4 saat oynasam da daha fazla katlanamadım. İlki ile aynı düşmanlar, aynı combolar, aynı bulmacalar, sıktı bir yerden sonra. Savaş tanrısıymış. En sıradan düşmanı bile 10 vuruşlu combo ile ancak öldürebilen savaş tanrısı mı olur? Soulslike oyunlarda bile bu kadar sinirlenmiyorum desem yalan olur ama elim ağrıdı combo yapmaktan. Hack and slash oyunlarının allah belasını versin. Yüce tanrıdır hee, öyle sözde savaş tanrısı sikik kratos'a benzemez. Sen git baba ol.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

40 saatin ardından bitirdim. Hiç bitmeyen soulslike oyun açlığına iyi gelecek bir gıda. Bölüm tasarımı muazzam. Neredeyse from software oyunu seviyesinde. Lies of p'den falan daha iyi. Açık dünya değil ama sürekli gideceğiniz farklı patikalar var. Bir yerde sağa dönmek yerine sola dönüyorsunuz ve bir saat sonra bile acaba sağ taraf nereye çıkıyordu diye düşünürken buluyorsunuz kendinizi. Yarım saat hiç bonfire bulamadan azıcık canınız kalmışken kampa dönen kısa yolu bulduğunuzdaki keyifse bambaşka. Bu oyun bana souls oyunlarında boss savaşlarından çok ettafı keşfetmeyi sevdiğimi bir kez daha gösterdi. Dövüş mekaniklerinde müthiş şeyler yok ama sırıtan bir şey de yok, kendini oynattırıyor işte. Özellikle ilk bölümdeki boss'lar çok kolay ama sonra onlar da kıvama geliyor. Bir kaç tanesi ise aşırı zor. 3 saat uğraştığım oldu. Bunun nedeni ise bazı düşmanların size ve oyuna göre çok daha hızlı olmaları. Çokça yan karakter ve kompleks yan görevleri var. Ama soulslike olduğu için bulması biraz zor. Çok tuzak var. Kafanıza düşen şeyler, yerdeki mayınlar, yalancı bonfire'lar. Biraz abartılı buldum. Bu arada optimizasyon olarak oynadığım en sıkıntılı oyunlardan birisi. Bazen kalite çok düşüyor, flash gibi yanıp sönmeler oluyor vesaire. Düzeldikten sonra deneyin. Birçok sonu var. Ben tüm boss'ları keserek iyi sonla bitirdim. Neticede optimizasyon problemleri giderildiğinde, özellikle bölüm tasarımı sayesinde öne çıkan iyi bir olur.

Ziyadesiyle sıkıcı bir oyun. Aynı düşmanları bin kez öldürmenin hiçbir manası yok. Keyifli değil.

33 tane Fransız yetim çıktı, Japon'a jrpg nasıl yapılır öğretti diye bu göt yanıklığınız. 53 saatin sonunda, haritada kıyılmadık can bırakmadan bitirdim. Paletimde düşmanlarımın kanları, önümde masalsı bir tuval. Bana sadece bu epik eseri çerçeveleyip asmak kaldı. 33 kişiden oluşan küçük bir stüdyonun böyle bir oyun yapabildiğine hala inanamıyorum. Muhteşem görsellik, gözlerimi dolduran sanat tasarımı, esrarengiz hikaye, diyaloglar, **** hepsinden önemlisi müthiş keyifli dövüş sistemi. Daha ne olsun bir oyunda. Sıra tabanlı dövüş sistemine, atak yaparken gerçek zamanlı mükemmel vuruş ve savunurken gerçek zamanlı parry mekaniğini eklemeyi bu oyun mu icat etti bilmiyorum ama süper uyguladığı kesin. Savaşırken bir an olsun gözünüzü ekrandan ayıramıyorsunuz. Parry başta kolay gelse de oyun ilerledikçe komplikeleşiyor. Hem düşmanların komboları hızlanıp agresifleşiyor hem de zıplayarak parry veya r2 ile gradyan saldırıları parry'leme mekaniği çıkıyor. Hele o Simon boss'u yok mu! İkinci fazı öyle zordu ki one shot build yapmak zorunda kaldım. Mantıklı dışı saldırıları var ve parry yeteneğim hiçbir zaman o kadar iyi olmadı maalesef. Ama bu dövüş sistemi öyle iyi çalışıyor ki jrpg türünü hiç sevmememe rağmen büyük keyif aldım. Tabii bunda parry mekaniğinin yanında aynı düşmanlarla bin kez karşılaşmama veya aptalca açık dünya etkinlikleri ile oyuncuyu oylamamanın da etkisi var. Oyunda 5 karakter var ve hepsinin oynanışı birbirinden çok farklı. İstediğiniz 3 karakterle partinizi kurup savaşabiliyorsunuz. Aralarındaki ahengi yakalayıp, şununla alev hasarı veririm, diğeri alev almışlara fazla vuruyor onunla kritik atarım, öbürüyle de düşmanı kırıp sendeletirim gibi stratejileri geliştirdikçe oyun akıp gidiyor. Oyun güçlenme hissini üzerinize attığı yetenekler, pictos'lar (karakterlere aktif ve pasif özellikler veren takılıp çıkarılabilir perk'ler gibi), silahlar vesaire ile çok iyi verirken, arada zorlu boss ve belgelerle de burnunuzu sürtüyor. O dengeyi çok iyi sağamışlar. Oyunun yarattığı dünya masal gibi. Grafikler müthiş değil belki ama renk paletleri, görsel tasarım ve ışıklandırma öyle üst düzey ki sırf görsellikten duygulandığım anlar oldu. Müziklerle de atmosferi öyle leziz desteklemişler ki hile yapmışlar resmen. Neticede o kadar övmeme rağmen oyuna 10 vermememin bir nedeni var. Hikaye act 2'nin sonunda hiç beklemediğim bir yere varıyor. Her şeyin asıl nedenini öğreniyorsunuz. Bu aslında o ana kadar resmettiği dünya ile çok uyumlu olsa da fazla gerçek dışı geldi bana. Asıl dert o da değil. O ana kadar yaşadığınız ve yaşayacağınız şeyler önemsiz bir hale büründü. Seferler falan boşunaymış gibi hissettirdi. Bilemiyorum. Halbuki asıl hikaye çok trajik, düşününce. 10 verdiğim baldur's gate 3, witcher 3, rdr 2, tlou 2, Elden Ring gibi oyunların yanına yakıştıramadım. Üstündeki çilek eksik belki ama pasta hala çok leziz.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

Oynamadım ama yanlışlıkla işaretlemişim, geri de alamıyorum, sırf ileride hatırlamak için yorum yazıyorum .

Beklediğimden daha iyiydi. Oynanış olarak çok eski bir oyunla karşılacağımı düşünmüştüm ama yanılmışım. Combo ve skill çeşitliliği açısından epey zengindi. Düşman çeşitliliği açısından aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Hakeza boss sayısı bakımından da. 2018'deki oyunun da benzer problemleri vardı. Aynı olan bir diğer problemse düşmanların ölmek bilmemesi. Vur Allah vur, vur Allah vur. En sıradan düşman bile çok dayanıklı. Son boss savaşı oldukça epikti. Yeni çıkan oyunları oynamadan önce eski oyunların hikaye özetlerini izlediğim için hikayedi pek vurucu gelmedi ama bu benimle alakalı bir durum. Yoksa hikaye fazlasıyla kaliteli. Oyunun eskiliğini platform kısımlarında hissettim en çok. Tutunamama, nereye atladığını anlayamama vesaire. Bu tarz şeyler çokça canımı sıktı. Döneminde oynamış olsam hayran kalırdım ama 20 yıllık bir oyuna göre hala çok iyi.

Stres yumağı oldum, rüyalarıma falan girdi oyun, o derece. The Alters, hem kaynak hem de insan yönetimi yaptığımız, yabancı bir gezegendeki bir üste geçen hayatta kalma oyunu. Üste başlangıçta tek başımızayız. İşlere yetişmek için klonlarımızı yaratmamız gerekiyor. Ancak birer bir kopyalarımızı değil, hayatta yaptıkları seçimler sonucunda başka yönlere savrulmuş ve başka meseleler seçmiş klonlarımızı. Bilim insanı, madenci, doktor, botanist vesaire. Tabii bunların kişilikleri de çok farklı, dertleri, istekleri, olaylara ve çözümlerimize tepkileri. Hal böyle olunca işin insan yönetimi kısmı ciddi kafa karıştırıyor ve hangi klonla nasıl konuşman gerektiğini bilmen gerekiyor. Üssün bulunduğu yere yaklaşmakta olan güneş patlaması var, bir an önce oradan kaçmanız gerekiyor. Önünüzdeki engeli aştıktan sonra sıradaki harita, ve sonra tekrar. Toplamda 3 harita var ve giderek zorlaşıyor. Engelleri aşmak için araştırma yapmanız, araştırma neticesinde çözüm üretmeniz, bu sırada metal organik ve mineral gibi kaynakların yerlerini bulmanız, bulunca maden ocağı kurmanız, onu üsse bağlamanız, orada çalışacak klon ayarlamanız, klonların isteklerini yerine getirmeniz, hangi klonları yaratacağınızı seçmeniz (toplam dokuzdan altısını yaratabiliyorsunuz çünkü) karınlarını duyurmanız, mutlu etmeniz, üssü genişletmeniz, üsse ekleyeceğiniz modüllere karar vermeniz falan gerekiyor. Hepsi birer iş ve zamana ve kaynağa ihtiyacınız var, bunları ayarlamak da stres demek. İkinci bölümünde sonunda ciddi bir karar vermeniz gerekiyor, benim kararım neticesinde bir klon üssü terk etti, diğeri öldü. Bu tarz kararlarla senaryoda ve ilerleyişte değişiklikler yapmanız mümkün. 11 Bit Studios'un bendeki yeri ayrıdır. Askerde yıllar sonra oyun oynamaya başlamamı saklamışlardı This War of Mine ve Frostpunk ile. Steam hesabımı sırf bunları almak için açmıştım. Yine aynı güzellikte bir oyun yapmışlar valla, helal olsun. Sonuçta son birkaç saatinde biraz sıksa da toplamda 20 saat civarı süren bir oyun için gayet keyifli.

Neredeyse Elden Ring'in DLC'si kadar etkileyici bir iş. Ana oyun 40 saatken DLC 15 saat sürüyor. Bölüm tasarımları yine şahane. Attığım her adımdan ve yaptığım her keşiften keyif aldım. Yeni eklenen silahları denemek çok eğlenceli. Oyunun mekanikleri ve boss savaşlarındaki keskinlik ana oyuna göre çok daha iyi gibi geldi bana. Gerek zorluğu gerekse epikliğiyle unutulmaz birkaç boss savaşı mevcut. Hikayesi ve atmosferi de çok etkileyiciydi. Ben epey beğendim. Bölüm tasarımlarında ve dövüş mekaniklerinin keskinliğinde ana oyunun üzerine koymuş.

50 saatin sonunda, neredeyse bütün yan görevleri yaparak bitirdim. Meiji restorasyonu öncesinde Japonya'daki batılılaşıp modernleşme ile kapalı kalma yanlıları arasındaki mücadeleyi anlatıyor. Samurayların dönemi biterken, devir tacir ve sanayicilerin olacak ama bu geçiş kanlı mı kansız mı olacak olacak soruları ve gerginliği havada uçuşuyor. Biraz araştırınca oyundaki birçok ismin ve olayların gerçek olduğunu fark ettim, bu bakımdan güzel olmuş. Oynanışa dönersek Team Ninja, Nioh'un silah, dövüş stili ve duruş çeşitliliği ile Wo Long'taki yoldaş muhabbetini açık dünya ile birleştirmiş. Bu heriflerin dövüş mekanikleri hep hoşuma gitmiştir ama düzeltmekten ısrarla kaçındıkları şeyler de var. Bir kere oyunları gereksiz uzun. Açık dünya olsa da uzun olmasa da uzun. Görsel olarak dandik. Yani grafikte gerçekçilik takıntısı olan birisi değilim ama renk paleti ve tasarım olarak da çok eski. Ps3 oyunu gibi. Bazı yerlerse epey iyi görünüyor, garip bir dengesizlik var. Biraz cilalansa Ghost of Tsushima olabilecek oyun onun gerisinde kalmış ki mekanik olarak çok daha zengin aslında. Bir kere yoldaş sistemini sevdim. Kişilerin görevlerini yaparak veya onlara hediyeler vererek aranızdaki bağı güçlendirebiliyorsunuz. Bu bağ güçlendikçe yeni görevler açılabiliyor, dövüş stillerindeki ustalığınız artıyor ya da romantik ilişki geliştirebiliyorsunuz. Öte yandan göreve göre farklılık arz etmekle birlikte birçok görevde yanınıza iki müttefik alabiliyorsunuz. Bunların farklı bonusları ve katkıları oluyor. Açık dünya yan görevleri biraz dandik olsa da bu karakter görevleri genelde keyifliydi. Oyunda gıcık olduğum nokta şuydu: onlarca kez, belki yüz kez boss kesiyoruz ama neredeyse hiçbirisi gerçekten ölmüyor. Ara sahne sonunda ikna oluyor ya da kaçıyor. Kötekle yola getirme usulü yani. Bu da bir noktadan sonra savaşların ciddiyetini azaltıyor. Antrenman mı birader bu! Yoran diğer şeylerden birisi de adım başı item, ekipman falan düşüyor. Sürekli envantere girip bakma ihtiyacı hissediyorsunuz. Herhalde ilk kez bu tarz bir oyunda çift kılıçla oynadım. Gayet hızlı ve keyifliydi. Gizlilik kasarak gitmeyi tercih etsem de yakalanmak koymuyordu. Parry muhabbeti eski oyunları gibi devam ediyor. Ana dövüş mekaniği o zaten. Ancak rakipler daha agresif. Comboları bitmiyor ve parry aralığı çok düşük. Üstüne üstlük oyunda çok fazla dövüş stili ve ekipman farklılığı olduğu için rakibin tarzına adapte olmakta zorlanabiliyorsunuz. Düşmanlarsa hep insan, fantastik bir şey yok. Ona rağmen çeşitlilik iyi bence. Soulslike değil, çok fazla ortak mekanik olsa da. Bir kere zorluğu ayarlayabiliyorsunuz. Neticede birçok mekaniği ile keyif veren, eğlenceli vakit geçirten, sürekli yeni mekanikler üzerimize atan ama güzel görünmeyen bir oyun. Çok daha iyi olabilecekken fırsat kaçmış.

Playsitation'ın mario çakması oyunu. Kötü diyemem ama bir noktadan sonra bitsin diye oynadım. Tabii bir günde bitirmeye çalışınca sıkmış da olabilir. Aslında ara ara girip 2-3 bölüm geçmelik bir oyun. Dünyası falan çok çocuksu geldi. Bölüm tasarımları başta çok basitti ama sonradan açıldı. Çerezsik.

oynamadım yanlışlıkla oylamışım kaldırılmıyor da. ne olacaksa olsun artık sıkıldım

Oynaması ve dövüşleri keyifli. Silah çeşitliliği son ana kadar yeni oyuncaklar verilerek sağlanış. Ancak düşman çeşitliliği kısıtlı. Ana boss'lar fena değil ama geri kalanlar çok tekrar ediyor. Hikayesine ve karakterlerine kendimi kaptıramadım. İlgimi çekmediler. üzgünüm mario prenses başka bir kalede ilerleyişi bıktırdı. Tam yakaladık derken elimizden kaçması bir yerden sonra baydı. PC'de ciddi performans sorunları yaşanıyor. Port'u kötü. Neticede fena oyun değil yoklukta gider ama fazlası da değil açıkçası.

Son zamanlarda çokça CoD oynadım ancak en iyisi buydu. Diğerlerine nazaran daha cesurdu. Şiddet sahneleri daha etkileyiciydi. Gece görüşüyle operasyon yaptığımız bölümler gerçekçi ve gerilim doluydu. Londra terörist saldırısı bölümüne ise bayıldım. O karmaşayı ve vahşeti çok iyi vermiş. Sivilleri öldürmemeye çalışmak canlı bombalar ve teröristlerin acımasızlığı şahaneydi. Terörist liderini çocuk ve karısıyla tehdit ettiğimiz sahneyi de beğendim. Bölüm tasarımları falan da yerindeydi. Tas tamam bir oyun.

Oynadığım en kötü cod oyunu. Bölümler inanılmaz özensiz. Antrenman haritası gibi yerlere bizi bırakıp tüm düşmanları öldürmemiz bekleniyor. Sanki hayran yapımı haritalar gibi. Görev, sinematik, anlatı falan hak getire. Bir iki saat oynadım ama daha fazla karlanamadım. Berbat.

Elden Ring'in esinlendiği iki oyunun varsa birisi Zelda'dır, diğeri de bu. 20 yıllık bir oyun olduğunu her anında hissettirse de açık dünyadaki tasarımı, nereye nasıl gidileceğine dair yol bulma zorluğu hala keyifli. Her boss savaşının birer bulmacaya dönüşmesi, bulmaca oyunlarını hiç sevmeyen beni bile tatmin etti. Şiddetle tavsiye etmem, eskimiş ama genel kültür için oynanabilecek bir oyun. Pek uzun değil zaten.

PS4 versiyonuna uzun uzun yorum yapmıştım. İyi grafiklerle ve dizinin ikinci sezonunun arifesinde bir kez daha oynamak istedim. Tabii ki aynı tadı vermedi hikayeyi bildiğim için. Ama hala destansı bir iş. Modern dönem trajedisi.

İkinci Dünya Savaşı'nı konu alan CoD oyunlarını diğerlerinden daha çok sevmişimdir her zaman. Bunu da sevdim. Uçuk kaçık saçma sapan şeyler yok. Ekipteki üyelerin geçmişlerini ayrı ayrı oynamak güzeldi ama biraz daha uzun sürse ve karakterlerle daha çok bağ kursak şahane olurdu. Ya da sonda ekipçe savaştığımız ve karakterler arasında sırayla geçtiğimiz kısım da daha uzun olabilirmiş. Oynanış ve level tasarımı olarak son yıllardaki CoD oyunlarından en çok beğendiğim bu oldu. Operasyon değil savaş istiyoruz kardeşim.

Oynadığım en komik oyun. Muzip mizah anlayışı bazen kahkaha bile attırdı. Diyalog ve metin yazarlığı arşa ulaşmış. Şahane karakterler yaratılmış. Oyunun çizimleri ve görsel dili şahane. Sanat tasarım ekibi coşturmuş. Kendisine has şahane bir dünyası var. İplikle örülmüş gibi görünen karakterleri ile her noktasına emek verildiğini hissettiriyor. İlkinden 15 yıl sonra çıkmış olsa da ilkinin ruhunu aynen taşıyor. Sürekli değişen konseptler oyunu dinamik kılıyor. Yemek pişirme bölümü lezizdi mesela. Ancak oyun combat ve mekanik olarak 15 yıl önceki ilk oyunun üstüne hiçbir şey koymamış. Yetenekler falan hep aynı. Ha sıkıcı değil ama combat yönünden asla coşturmuyor.

Tatmin etmese de günümüzde de oynanır. Ama CoD'un savaşın çirkin yüzünü gösterdiği oyunlardan. Sadece sıka sıka gitmek yok. Savaş suçu ve dostların kaybı da var. Şimdilerin skinli oyunları gibi değil.

Oyunu hali hazırda bitirdiyseniz sırf bunun için tekrar yüklenip oynanacak bir DLC seviyesinde değil bence. Uzun bir görev serisi olarak fena değil aslında. Oyunu daha bitirmemişiler için tavsiye ederim ama dediğim gibi sırf bunun için tekrar girilmez.

Eternal'ın maalesef gerisinde kalmış bir oyun. Hikaye anlatımını geliştirse de aksiyonun ritmi ve oyunun temposu bir Doom oyununa nazaran düşük. Bunun iki nedeni var: kalkan ve keşif. Oyuna eklenen kalkan ile düşman saldırılarını bloklayabiliyor ya da parry ile karşı saldırı yapabiliyoruz. Bu da Eternal'daki uçup kaçmayı kısıtlamış ve parry için doğru anı beklediğimiz bir zamanlama oyununa çevirmiş. Silahları ve kalkanı geliştirmek için yarı açık dünyadaki alanları keşfetmemiz gerekiyor. Bunlara giden yolları bulmak falan eğlenceli ama aksiyondan çok şey götürüyor. Normalde pek metal dinlemem ama Doom oynarken şahane oluyordu. Bundaki müzikleri beğenmedim. Baktım ilk iki oyunun müziklerini yapan abi ile çalışmamışlar. Eksikliği fazlasıyla hissediliyor. İlk iki oyunun kulakla oynarken hem müzikten hem de oyunun temposundan dolayı bir saat sonra ara vermem gerekiyordu. Bunda yukarıda bahsettiğim etkenlerden dolayı bunu yaşamadım fakat bu Doom için kötü bir şey. Hala iyi bir oyun ama not my Doom.

Black Ops 6 kadar iyi olmasa da MWIII'ten kat kat iyi. Görevlere çalışılmış belli. Farklı oynanış elementleri denenmiş. Arkadaşımızı güvenlik kameralarından yönlendirdiğimiz bölüm mesela. Ya da silahsız kalıp etraftaki eşyalarla kendimize lockpick gaz bombası bıçak vesaire yaptığımız bölüm. Genel olarak coşturmasa da keyifliydi. Sinematikleri az geldi ama. O gaz veren sinematikler yok.

Bence It Takes Two'dan daha iyi. Oyun çok dinamik ve hiç durmuyor, tempo iyi ayarlanmış. Ana bölümlere eklenen opsiyonel yan hikayeler de oyuna renk katmış: Dişçi bölümü çok komikti mesela. Oyunun oynanış çeşitliliği sonlara doğru iyice çılgın atmaya başladı. Ana hikayesi muhteşem değil ama eski oyunlarına göre daha dikkat çekici. Fena işlenmemiş. Zoe karakterini çok sevdim, tam bir sevgi pıtırcığı. Neticede iki kişi oynanabilecek en keyifli oyunlardan birisi.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

İlk oyunun üstüne epey ekleme yapılmış, aksiyon zaten keyifliydi daha keyifli hale getirilmiş. Miles Morales'in de özel yetenekleri, geliştirme ağacı falan olması oyunun çeşitliliğini oldukça artırmış. Hikayenin kısıtladığı yerler hariç istediğiniz zaman karakter değiştirebiliyorsunuz zaten. İkisinin oynanışını da zaman zaman özleyip "biraz da şununla oynayayım" deyip öbürüne geçiyorsunuz. Oyunun aksiyonu o kadar keyifli ki gizli gitmek yerine alarmı da çalsınlar da ekstra 10 adam daha döveyim diye her yere dalıyorsunuz. Bu nedenle doğru düzgün bir hikayesi olmayan açık dünya etkinliklerinin de çoğunu yaptım. Dövüşecek yer arıyordum çünkü. Üstelik Venom güçlerinden sonra oyunun aksiyon çeşitliliği çılgın atıyor. Sürekli yeni bir şeyler ekleniyor. Hikaye ilerledikçe açık dünyaya yeni etkinliklerin eklenmesi de hoşuma gitti. Sürekli yapacak bir şeyler var. Boss sayısı yetersiz ama olanların kalitesi gayet yerinde. Oyunun sizi spider man'lerin insan hallerini ve MJ'i oynamaya zorladığı yerler sıkıcı. Neyse ki çok yok. MJ'in oynanışını abartmışlar ama, sıradan bir gazeteci kız herkesi tokatlaya tokatlaya gidiyor. Mantıksız geldi. Neticede ana hikayesi fena olmayan, yan hikayeleri tırışkadan olsa da aksiyonlu olanların keyif verdiği, metin yazarlığının lise öğrencisi kıvamında olduğu, aksiyonun keyfi ile kendisini oynattıran şahane oyun. Sinematik dövüş anları şahaneydi. Özellikle giriş görevi olan Kum Adam dövüşü.

Rab, soulslike dövüş mekaniklerini icat edenden bin kere razı olsun. Combo'ya dayalı hack and slash oyunlarından hem keyif almıyorum hem de beceremiyorum doğrusu. Aynı karaktere bin kere vurarak sayaç artırmaya çalışmanın bir manası yok. Öldür gitsin işte. Devil May Cry'ı da pek sevmemiştim bu nedenle. Buna rağmen combat'ı keyifsiz diyemem. silah çeşitliliği fena değil. Asıl keyif verense infaz hareketleri neticesinde düşmanın parçalanması... Öldürdüğümüz boss'ların oyunun ilerleyen kısımlarında tekrar tekrar karşımıza çıkması ise çok rahatsız etti. Eski oyunlarda çokça olan bir saçmalık ne yazık ki. Öte yandan boss'ların paternleri de birbirlerine çok benziyor. Oynayışınız pek değişmiyor. Neredeyse her boss aynı hissettiriyor. Kamera çok feci, herhangi bir oyunda gördüğümün en kötüsü. Neticede fena oyun değil, hack and slash sevenler bayılacaktır. Pek benlik değildi.

Açık dünya oyunu dediğin böyle olur işte. Hiç ummadığın yerde ummadığın şeylerle karşılaşma, basit gibi görünen bir yan görevin dallanıp budaklanıp bambaşka yerlere varması, bitmeyen maceralar, gerçek bir insanmış gibi hissettiren npc'ler, açık dünyanın canlılığı ve doluluğu... Skyrim kadar rpg, witcher kadar yan görevleri kaliteli, rdr 2 kadar yaşayan bir açık dünya. Zorlu, gerçekçi ve tatmin edici bir combat sistemi. Her şey yerli yerinde ve tam da olması gerektiği gibi, 10 numara. 75 saatin sonunda tüm yan görevleri ve çoğu faaliyetleri tamamlayarak bitirdim. Gerçek bir macera. Oyunun beni en çok şaşırttığı an ise son görevde, düşman kampında, baş düşmanlarımızdan birisini yaralı bir şekilde bulup öldürmek oldu. Görev o değildi, o eve girmesem hiç karşılaşmayacaktım. Yani oyun en tatmin edici anlarından birisini kampı yeterince keşfedenler için saklamış. Keşfin bu kadar ödüllendirici olduğunu ilk kez görüyorum. Bu da Kingdom Come'ın özeti zaten.