N7M

Oyunun hikâyesi muazzam. 'Her kitleye hitap edeceğiz' diye sıçıp sıvayan zorlama hikâyelerden değil. Seçimlerin derinliği her ne kadar Detroit: Become Human kadar olmasa da yaptığınız tercihlerin etkisini hissettiren oyunlardan. Görsel ve karakter tasarımları çok güzel, ilgi çekici. Tek eksiği Türkçe dil desteğinin olmaması. Eğer fırsatınız varsa, animasyon dizi tadında bir yapım sizleri bekliyor... Bu arada Blonde Blazer candır...

Bence bu oyunun en büyük eksisi tırmanma mekanikleri. Kabul edersiniz ya da etmezsiniz bilemem ama gerçekten tırmanma anlarının uzunluğu oyunun neredeyse yarısı gibi hissettirdi. Bu konuda örnek olarak gösterebileceğim Tomb Raider oyunlarında bile tırmanma yada parkur anlarında hiç böyle sıkıldığımı hatırlamıyorum. Bir süreden sonra oyunun tırmanma ve parkur kısımları o kadar bunalttı ki, yeter dedim. Tamam, incelemeye olumsuz yönüyle başlamayı hak etmeyen bir oyun ama ilk başta bu konuyu aradan çıkarıp içimi dökeyim dedim. Bana göre, oyunun yarısı sıkıcı tırmanma ve parkurlardan oluşuyorsa da diğer yarısı tam bir şaheser film tadında. Sinematik aksiyon sahneleri takdire şayan, tadı damağınızda kalan bir yemek misali kıvamında. Bir filmi izlemekten öte, kontrolün sizde olduğu bir interaktif film gibi bir deneyim sunuyor. Ayrıca, oyunun optimizasyonun iyi olması, Türkçe dil seçeneğinin dublaj dahi içermesi gibi teknik durumlarda göz önünde bulundurulunca, ortaya fırsat varken kaçırılmaması gereken bir oyun çıkıyor.

Oyunun hikâyesiyle ilgili doğrudan "iyi" ya da "kötü" demek zor; çünkü hikâye anlatımı oldukça kişisel bir deneyim. Ancak geniş bir evren anlatısıyla başlayıp kendi içinde tutarlı ilerliyor gibi görünse de, finalde olayın "aslında her şey böyleymiş" noktasına bağlanması ve ciddi bir "baba-kız" ilişkisine, hatta felsefi bir aile dramasına indirgenmesi beni oldukça sıktı. Fantastik bir kıyamet senaryosunun içinde olduğumuzu sanırken aslında bir tuvalin içindeki figürlerden ibaret olduğumuzu öğrenmek, tüm yolculuğun bir yalan olduğu hissini doğuruyor. Dünyayı kurtarmaya çalışan bir ekibin epik macerasını beklerken, kendimi aile entrikaları içinde bulmak oynama hevesimi ciddi şekilde kırdı. Ancak oyunun asıl problemi sadece hikâyesi değil; ortada gerçekten oturmuş bir "oyun sistemi" olmaması. Oyunun ne yapmak istediği konusunda kafası bir hayli karışık. En büyük vaadi olan JRPG ile anlık etkileşimi birleştirme fikri, türde bir devrim yapmaktan çok uzak. Ortada gerçek bir JRPG dövüş sistemi yok; çünkü oyun sizden derinlemesine bir yapılandırma (build) yapmanızı veya parti üyelerini stratejik şekilde ayarlamanızı beklemiyor. Bunlara dikkat etmeden de rahatça ilerleyebiliyorsunuz. Savaşlara derinlik katması beklenen piktolar bile rastgele dizildiğinde yüksek hasar verebildiği için sistemsel bir derinlik sunamıyor. Savaş mekaniklerinin en büyük sorunu ise her şeyin "parry" (savuşturma) sistemine endekslenmiş olması. JRPG’lerin temelinde hasar almayı göze alarak strateji kurmak, yetenek ve eşya yönetimini buna göre yapmak vardır. Ancak Expedition 33’te, oyunun yaklaşık %90’ını kapsayan birinci ve ikinci part boyunca bunlara hiç gerek duyulmuyor. Seçtiğiniz karakterin en güçlü saldırıları bile, başarılı bir parry sonrası yapılan karşı atağın yarısı kadar hasar vuramıyor. Üstelik düşmanların sizi 2-3 vuruşta öldürebildiği bir yapıda, oyun resmen parry yapmayı dayatıyor. Bu durum bir noktadan sonra yorucu bir hâl alıyor; bazen üst üste 10 kez parry yapmanız gereken anlar oluyor. Strateji kurmak veya "kasılıp güçlenmek" yerine, sadece "biraz daha iyi parry yapsaydım geçerdim" noktasına geliyorsunuz. Her şeye rağmen oyunun atmosferi, müzikleri ve sanat yönetmenliği tebriği hak ediyor. Özellikle uzman modda oynarken, düşman karşısında sürekli tetikte kalmak ve zamanlamayı tutturmayı öğrenmek, karakterden ziyade oyuncu olarak geliştiğinizi hissettiriyor. Ancak bu güzel unsurlar, ne yazık ki hatalı dövüş sistemi ve hayal kırıklığı yaratan finalin altında eziliyor. "JRPG türünde devrim yaptı" gibi büyük söylemlerle beklentinin bu kadar yükseltilip karşılığında bu kadar dengesiz bir deneyim sunulması üzücü. Kötü bir oyun değil, hatta temasının bir "aile draması" olduğunu bilerek başlayanlar sevebilir; ancak türün meraklıları için vadedilen derinliği sunduğunu söylemek benim için zor.

İncelememe, hikaye takibinin bu denli kritik olduğu bir yapımda bizlere sunulan Türkçe dil desteği için teşekkür ederek başlamak istiyorum. Bir oyuncunun, satın aldığı ürünü veya hizmeti kendi ana dilinde deneyimleyebilmesi kadar konforlu bir şey yok. Stellar Blade, oynadıkça sizi içine çeken, aksiyonu ve yetenek ağacıyla tam bir görsel şölen sunan, oldukça başarılı bir yapım olmuş. Karakter tasarımları o kadar detaylı ve estetik ki, sadece fotoğraf modunda bile saatler geçirebilirsiniz. ​Oyunu tüm başarımlarıyla birlikte %100 bitirmiş bir oyuncu olarak şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim: Bu oyunu sadece ana karakterimiz Eve’in fiziksel hatları üzerinden değerlendirenler, aslında çok büyük bir cevheri ıskalıyor. ​Şunu özellikle vurgulamalıyım; eğer yan görev hikayelerine vakit ayırır, açık dünyanın dört bir yanına yayılmış belgeleri ve bellekleri okumayı tercih ederseniz, hikaye bütünüyle çok daha etkileyici bir boyuta ulaşıyor. Hikayenin tüm detaylarına hakim olmak, sadece "düşman alt etmekten" çok daha tatmin edici bir his uyandırıyor. Tabii ki "Ben okumakla uğraşmam, hikaye umurumda değil; bana aksiyon ve görsel estetik lazım," diyorsanız oyun o şekilde de fazlasıyla keyif veriyor.​ Oyunun finali öyle bir noktada bitiyor ki, hikayenin nereye evrileceğini görmek için şimdiden büyük bir merak içindeyim. Şansıma, devam oyununun geçtiğimiz aylarda duyurulmuş olması beni heyecanlandırdı. İkinci oyunun incelemesinde görüşmek üzere!

Belki her oyuncuya hitap etmeyen bir oynanış ve hikaye anlatım biçimine sahip olsa da, oyunun dünyasına bir kez girdiğinizde sizi muazzam bir serüven bekliyor. Hikayeyi tam anlamıyla bitirmek için oyunu birden fazla kez tamamlamanız gerekiyor; "birden fazla" derken tam tamına 26 farklı sondan bahsediyorum. (Sonradan baktım, 2 gizli son daha varmış.)​Ancak burada Detroit: Become Human tarzı, sadece seçimlerle şekillenen bir yapı gelmesin aklınıza. Oyun genellikle "başla-bitir-yeniden başla" döngüsü üzerine kurulu olduğu için başta ön yargıyla yaklaşabilirsiniz. Fakat bu durum sizi korkutmasın; çünkü oyun bu konuda oyuncunun elinden tutmayı çok iyi biliyor. Her yeniden başladığınızda, bir önceki oyunun kaydı üzerinden devam ediyorsunuz. Karakter seviyeniz, silahlarınız, envanteriniz ve karakterinizin yetenek ağacı sayılan "eklenti çipleriniz" aynen korunuyor. Yani "Her seferinde karakteri baştan mı geliştireceğim?" gibi bir endişeye yer yok ve bu sistem benim oldukça hoşuma gitti. Genelde yeteneklerin oyunun sonunda açıldığı yapımlarda, o özelliklerin tadını çıkarma süresi çok kısa kalır. Nier: Automata’da ise kazandığınız her şeyle bir sonraki tura başlıyorsunuz. Her yeni başlangıç, ana hikayenin eksik kalan noktalarını tamamlayan yeni sahneler, farklı perspektifler ve anlatımlar içeriyor. Bu da "Sürekli aynı şeyi mi oynuyorum?" hissini ortadan kaldırıp merakınızı diri tutuyor. Hikayeye şans verdiğinizde, yeni bölüm tasarımları ve gizemlerin çözülüşü sizi oyuna daha da bağlayacaktır. ​Kayıt Sistemi ve Keşif ​Oyunun kayıt sistemi, "Aktarım Noktası" (Access Point) adı verilen merkezler üzerinden işliyor. Haritadaki belirli bir alanı kapsayan bu noktaların yakınındaysanız, yanına gitmenize gerek kalmadan hızlı kayıt yapabiliyorsunuz. Tabii bu noktaları önce keşfedip aktif hale getirmeniz gerekiyor. Sadece ana görev odaklı gidip keşiften uzak bir deneyim yaşarsanız, kayıt noktaları arasındaki mesafeler canınızı sıkabilir. (Bazı oyuncuların kayıt sisteminden şikayet ettiğini gördüm ancak sistemi doğru kullanan biri için bunun bir sorun yaratacağını düşünmüyorum.)​ Teknik Detaylar ve Atmosfer ​Oyunun teknik tarafına gelirsek; görsel kaplama kalitesi günümüz standartlarında çok yüksek değil. Kimi zaman "Görsel ayarları yükseltmemiş miydim?" diye şüpheye düşebilirsiniz. Ancak bölüm tasarımları ve genel oynanış bu eksikliği kapatıyor. Seslendirme konusunda ise naçizane tavsiyem oyunu Japonca oynamanız; atmosferi çok daha etkileyici kılıyor. ​Müzikler ise tek kelimeyle bir başyapıt. “This Cannot Continue” ve “Emil's Shop” gibi parçaları defalarca dinlediğimi itiraf etmeliyim. Zevkler tartışılmaz ama oyunun müzikal dehası kesinlikle takdire şayan.​ Türkçe Yama ve Sonuç ​Oyunun resmi bir Türkçe dil desteği bulunmuyor. Ancak yabancı dili olmayan veya Türkçe olarak deneyimlemek isteyenler için 'SinnerClown Çeviri (Profesör Pikachu)' ekibinin hazırladığı yamayı kesinlikle öneririm; oldukça başarılı ve hatasız bir iş çıkarmışlar.​Özetle; Nier: Automata deneyimim genel olarak oldukça olumlu. Eğer fırsatınız varsa, bu özgün hikaye anlatımına ve oynanışa mutlaka bir şans vermelisiniz.

Bir oyun herkes tarafından sevilmeyebilir. Oynayan kişiye hitap etmemiştir ve oyuncu daha fazla vaktini ayırmak istemez. Oyunun ilerleyen bölümleri için merak duygusunu yitirmiştir. Tamam, onu anlarım. Lakin Red Dead Redemption 2'ye yapılan asıl ayıp, oyunun barındırdığı hikaye ve içeriklerden habersizce yapılan kötü eleştiriler. Oyunun sadece ana hikayesinden gidenler ya da uzun süren at kullanım süresinden yakınanlar, oyunun içerisinde bulunan yan hikayelerin çoğundan habersizce gömüyor oyunu. Günümüz oyunların bize ezberlettiği ya da zorunda bıraktığı formüllerin çok dışında bir oynanış sunuyor Rdr2. O dünyada karşınıza çıkabilecek hiçbir unsur gözünüze sokulmuyor, oyuncu görsün diye gereksiz çabalara girmiyor. Gerçek hayat gibi, sizin gidip araştırmanız veya denk gelip görmeniz gerekiyor. Yoksa nereden bileceksiniz ki etrafınızdaki yaşanan olayları yada yaşayanların hikayelerini? Nereden bileceksiniz; Agnes Dowd'u? "Korkak" savaş kahramanını? Ayağını kaybeden buz patencisini? İntihar eden tiyatro sanatçısını? Donmuş çifti? Zaman yolcusunu? "şapşal" aşık kardeşleri? Uzaylı kampını? "Tuhaf" adamı? Çılgın bilim insanını? Deli rahibi? Vampir adamı? Saint Denis mezarlığındaki hayaleti? Kurt adamı? Robotik Frankenstein'ı? Ormanların kralını? Mağara şeytanını? Mutant deneylerini? Kaçak sirk hayvanlarını? Halk önünde yapılan cani deneyi ve aklıma şimdilik daha fazlasının gelmediği onca karakter olayları yada hikayeleri? Sadece ana hikayeden gidilmez, keşfe dayalı hikayelere açık olunursa oyunun sizde bırakacağı etki çok daha büyük olur. Saygılar!

Hikâye odaklı bir oyun serisinde olay örgüsünü çok fazla geri plana atanlardansanız; serinin anlatmak istediğine değil de yalnızca oynanışa takılıyorsanız, bu oyun sizin için ortalama bir korku-aksiyon oyunundan öteye geçmeyecektir. Elbette oynanış önemlidir; (oynanışı da gayet iyi bu arada) ancak günümüz içerik tüketim hızında pek çok oyuncu, oyunları sadece "oynadım" diyebilmek için hızlıca bitirip geçiyor. Bu yaklaşım, RE9’un ruhunu ve hikâyesinin önemini ıskalamak demektir. ​RE9’un her iki sonu da hikâyeye hizmet eden etkin unsurlar taşıyor. Bir kere oyunun temel konusu; pişmanlıklar ve yapılamamışlardan doğan kederler üzerine kurulu. Zaten oyunun isminden bile belli: Ağıt!​ Kısa son Leon’un, uzun son ise Grace’in kefaretini konu alıyor. Oynanış kısmı, korku-aksiyon dengesinin oyuncuya verdiği haz tartışılabilir ancak bu denli hızlı tüketim; çoğu detayın ve hikâyesel etkenin kaçırılmasına ya da göz ardı edilmesine yol açıyor. Sonra da 'sözde' suçlu oyunun kendisi ya da hikâyesi ilan ediliyor; bu büyük bir haksızlık.​ Seslendirme, Görsellik ve Optimizasyon: Seslendirme konusuyla başlayacak olursam; 'Angela Sant'Albano' gerçekten muazzam bir iş çıkarmış, büyük bir tebriği hak ediyor. Grace karakterinin hissettiği o saf korku duygusunu resmen oyuncuya yaşatıyor. Oyunun görsel kalitesi, animasyonları ve sinematik sahneleri ise tek kelimeyle muhteşem. Oyunun optimizasyonu harika. En ufak sıkıntı çekmeden sorunsuz oynadım. Türkçe Dil Desteği Meselesi: Oyunun tek bir eksiği var: O da ne yazık ki Türkçe dil desteği! Oyunun çıkışı öncesi Steam tartışma başlıkları içerisinde 'en çok' yorum alan "Türkçe dil desteği" talebine sessiz kalmaları gerçekten kabul edilemez. Koca koca oyun yapım şirketlerinin yapamadığını (yapmadığını) oyunun çıkışından itibaren ilk 1-2 günde yapan, biz Türk oyuncuların bu eksiğini giderip daha iyi bir deneyim yaşaması için uğraşan bütün yama ekiplerine teşekkürü borç bilirim. Saygılar!