Lezzly

Grałem w pierwszą część z tego zestawu i powiem, że gra choć ma swoje lata, sprawia frajdę z rozgrywki. Niewątpliwie wymaga zręczności i refleksu. Na szczęście dla mnie, że były swobodne opcje zapisu i loadu więc mogłem szybko wrócić na miejsce zapisu, kiedy dostałem dmg od wroga. Gierka generalnie giga krótka, ale zacna.

Fajnie było powrócić poniekąd do klasyka sprzed lat. Gra była szczerze mówiąc chaotyczna i dziwna, lecz problem w tym, że nie była straszna. W tej powiedzmy ''historii'' sam Slender grał rolę drugoplanową. Dźwięki otoczenia były fatalne. Duża część z nich nie pasowała do lokacji, na przykład chodzenie po altance miało dźwięk chodzenia jakbym był w jakiejś klatce schodowej. Dodatkowo odgłosy przeciwników niby sugerowały, że coś jest za rogiem, a tymczasem okazało się, że w ogóle go nie ma w tym miejscu, w którym jestem. Cały tytuł ogólnie nie był za długi. Z moją i tak częstą tendencją do gubienia się przeszedłem go w 3,5 godziny więc nie ma się też co rozpisywać na ten temat. Na plus na pewno klimat i otoczenie.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

Zaczynają swoją przygodę z Wrotami Baldura czułem, że moja recenzja jest już praktycznie gotowa, lecz po pewnym czasie moje odczucia były troszkę zmieszane. Swoją recenzje chciałbym rozpocząć od plusów, bo takowych nie brakuje. To co mi się ogromnie podobało w grze to postacie, które możemy w zależności od naszych preferencji przyjąć jako naszych towarzyszy bądź nie. To my mamy wpływ na to w jaki sposób chcemy zbudować swój zespół. Mimo wszystko każda z nich posiada unikalną historię, która przeplata się wraz z naszą w trakcie przechodzenia gry. immersyjnym elementem jest tutaj również tworzenie relacji pomiędzy naszymi bohaterami, dając nam częsty odpoczynek od wątku głównego. Kolejnym plusem jest różnorodność światów. Lokacje jak i osoby/stworzenia jakie przyjdzie nam spotkać starannie oddają klimat miejscu w jakim się znajdujemy. Nie ma tutaj mowy o powtarzalności albo odczuciu, że już odwiedziliśmy dany obszar. Ten świat aż się chce eksplorować, ponieważ w każdym zakamarku czeka na nas nowa przygoda (czasami dosłownie) W dodatku świetnie została skonstruowana tutaj mechanika rozwiązywania zagadek obszarowych, które pobudzają myślenie i naszą ciekawość, nigdy nie wiadomo czy za jakąś szafą nie czeka przejście do nowej podziemnej lokacji w której jacyś ludzie nie mają problemu do rozwiązania. Kolejnym plusem (który trochę mnie przerósł) jest rozwój naszych bohaterów. Ilość czarów, umiejętności pasywnych, zaklęć, atutów, akcji a obok tego jeszcze broni jest tutaj zaskakująco duża, przez co można spędzić przy tym sporo czasu. Ostatnim najważniejszym plusem są moim zdaniem dialogi, których również w grze nie brakuje. Niemalże każda postać ma nam coś do powiedzenia, mniej lub bardziej ciekawego. Bardzo podoba mi się system rzucania kością, co sprawia, że nasze konwersacje są ciekawsze, ponieważ rozmowa nie jest w 100 procentach ustalona przez nas, a przez wynik, którym możemy manipulować, w zależności od umiejętności rozmowy naszych bohaterów. Efektem takiego działania jest również pokazanie graczom, że złe rzuty wcale nie muszą oznaczać złego rezultatu, a mogą przedstawić nam inną ciekawą kontynuacje. Najwyższy czas przejść do minusów. Chciałbym aby te minusy były traktowane z dystansem, ponieważ są one mocno subiektywne i nie muszą wcale oznaczać złego przygotowania ze strony twórców, chociaż ja mam osobiście odmienne zdanie. Po 50 godzinach gry, gdy kończyłem pierwszy akt grało mi się cudownie, raz sobie z kimś pogadałem, raz z kimś powalczyłem, lecz od drugiego aktu zaczęły się problemy. Pojedynki z wrogami często wyglądały tak, że przeciwnicy mający dwa a nawet trzy poziomy mniej ode mnie mielili mnie nieustannie. Miałem wówczas ustawiony poziom trudności Łatwy, ponieważ w drugim akcie na Średnim już się nie dało. Często jednak te pojedynki wygrywałem, ledwo uchodząc z życiem, podnosząc kompanów którzy leżeli na ziemi. Starałem się każdą postać zbudować jak najlepiej się da, zachowując przy tym kontrast obrażeń, kupowałem najlepsze sety jakie się dało, lecz było ciężko w każdej potyczce, ale jakoś się doczołgałem do trzeciego aktu, który dobił mnie już totalnie. Historia toczy się dalej, ale walk trzy razy więcej, co 10 metrów jakaś kolejna walka. Przeciwnicy słabsi poziomem robili ze mną co chcieli. Najbardziej uciążliwy był moment, kiedy moja postać była albo czymś ''zablokowana'' albo chybiła atak, po czym nadchodziła tura przeciwnika... przeciwników, ponieważ była ich cała horda jednocześnie. Ilość pojawiających się kreatur w górnym panelu przyprawiała mnie o dreszcze. W ten sposób, kiedy moje postacie już chybiły wszystkie ataki nadeszła kolej, w której wszyscy przeciwnicy wyprowadzali swoje ciosy. Tyle tego było, że zdążyłbym pójść do kuchni zrobić sobie jedzenie i wrócić mając swoją turę, o ile moje postacie do tego czasu jeszcze stały na nogach. Poczułem wielką ulgę kiedy historia dobrnęła do końca i mogłem zobaczyć zakończenie, ponieważ ostatni pojedynek musiałem resetować kilkanaście razy. Podsumowując. Całość mimo wszystko oceniam bardzo dobrze. Zawsze staram się patrzeć na gry z różnych perspektyw i z ogromną wyrozumiałością, dlatego myślę, że te minusy dla innych mogą nie istnieć, albo nawet być plusami. Mi jednak pozostało cieszyć się historią, bo była ona bajeczna i długo jej nie zapomnę. Serdecznie polecam tę grę wszystkim miłośnikom turowych RPGów, ponieważ bardzo rzadko wychodzą tak dobre produkcje. Larian Studio pokazało, że można stworzyć grę, która nie wymaga większych poprawek po premierze, a co gorsza zachęcania do gry tanim sposobem mikropłatności.

Niezwykle barwna produkcja o bardzo interesującym głównym bohaterze. Uwielbiam gry z mrocznym klimatem a Styx dostarczył mi niesamowitych wrażeń. Gra jest fajnie zrobioną skradanką, wymaga przede wszystkim cierpliwości, co u mnie jest lekkim problemem, ale stawiając na grę jako zabójca też można się odnaleźć i czerpać radość z rozgrywki. Na plus lokacje pełne ukrytych przejść, przez co można poczuć się jak taki szczur przechodzący tam gdzie człowiek nie może i to daje największą frajdę. Muzyka nadająca atmosfery oraz różnorodność możliwości, w jaki można przejść dany obszar. Twórcy dali sporo swobody graczom i to jest w skradankach świetne. Gra z przyjemną historią o bardzo przemyślanym systemie, polecam gorąco.

Widząc, jak SF rozwijał się przez lata, byłem w szoku, kiedy zobaczyłem co twórcy stworzyli teraz. Graficznie gra wygląda bardzo dobrze, stylistyka postaci bardzo urodziwa, kolory żywe a otoczenie czytelne, lecz bez większych detali. Kampania fabularna dosyć ciekawa pod kwestią budowy, nie jest to coś powszechnego. Największy nacisk jest postawiony na walki, co nie daje uczucia monotonii, ponieważ stale rozwijamy naszą postać, ucząc się u wybranego przez nas mistrza. Muzyka pasuje do klimatu całej gry, energiczna oraz motywująca. Animacje postaci trochę bajkowe, lecz ma to swój styl i charakter przez co walki są przyjemne dla oka. Swoboda, z jaką możemy przejść przez tryb World Tour jest świetna. Cała przygoda przerosła moje oczekiwania. Myślałem osobiście, że będzie to krótkie posiedzenie do maksymalnie 15 godzin, lecz po 30 godzinach intensywnej rozgrywki ukończyłem kampanie z wielką satysfakcją. Bawiłem się jak nigdy, prostota oraz oryginalność sprawiły, że grało się lekko i swobodnie. Polecam tę grę tym, którzy lubią sobie usiąść po całym dniu i odpalić parę walk na rozluźnienie.

Wspaniała przygoda. Niesamowite jest to, jak gry z takiego rocznika potrafią dać tyle frajdy w tak prostej postaci. W grze uświadczyłem sporą ilość mechanik, ujawniających się stopniowo w trakcie gry, progresywność postaci motywuje do znajdywania kolejnych przedmiotów. Muzyka oraz elementy dźwiękowe pasują do gry idealnie, a oprawa graficzna jest dosyć czytelna jak na rozdzielczość jaką oferuje nam tytuł na PC. Grę uważam za mistrza swoich czasów i grając w takie gry, doświadczamy historii na własne oczy. Mimo pierwotnej obecności na MSX gra daje radę na dzisiejszych standardach sterowania, za co jestem uradowany.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

Bardzo przyjemna i prosta produkcja. Historia opowiedziana w schludny sposób. Postacie przyjemne do słuchania. Zalety to na pewno oprawa graficzna, nienaganna mechanika walki, oraz wspinaczki. Niestety udźwiękowienie momentami spotykały błędy :( Mimo to gra została zrobiona w świetny sposób z fajnym pomysłem. Fajnie jest wrócić do świata bajki z dzieciństwa w postaci gry.

Mega relaksujący symulator, w którym spędziłem świetny czas. Rzeczy, które przyszło mi tam wyczyścić były bardzo kreatywne, na końcu nawet abstrakcyjne. Nie ma co się rozwodzić nad tą grą, bardzo ładny tytuł nie mający nic sobie do zarzucenia. Bardzo dopracowany symulator.

Kolejna produkcja Techlandu w której bawiłem się nieco gorzej niż poprzednio. Na plus na pewno jest tu mapa, która jest nawet duża, w porównaniu do pierwszej części gra zrobiła progres z parkourem, w którym urozmaicenia związane z przemieszczaniem się po mieście robią wrażenie. Walka stoi dalej na wysokim poziomie, to samo można powiedzieć o rozwoju postaci. Jedyne co mnie średnio porwało to historia, która nie była zła, lecz tak samo jak w przypadku recenzji do pierwszej części - nie przepadam zbytnio nad motywem apokalipsy zombie. Trochę zawiodłem się na klimacie, który jedynka miała lepiej dopracowanego. Mniej się bałem, lecz może to z przyzwyczajenia do poprzedniej przygody. Natomiast gra tak czy siak została zrobiona bardzo dobrze i polecam ją każdemu, kto lubi gry o zombie.

Jest to moja pierwsza gra na Nintendo i muszę przyznać, że cudowny debiutant. Postać Cerezy przypadła mi do gustu a to co ona robi w tej grze przeszło moje oczekiwania. Rozgrywka niezwykle intensywna a poziom rozgrywki niekiedy mnie przerastał, mimo wszystko grało mi się przewybornie. Muzyka była bardzo dobra a umiejętności bardzo efektywne. Grafika robi robotę a lokacje wyglądały świetnie.

Uwielbiam całą serie Borderlandsów. Nie inaczej było w przypadku odsłony z tego uniwersum. Wspaniały feeling strzelania, klasycznie jak na landsy przystało, bronie to majstersztyk. Lokacje bajeczne a stwory dostosowane do każdej z nich. Motyw podróży poprzez mniejszą mapkę jako mała wersja siebie jest dosyć urokliwa. Humorystycznie gra nie odstaje od całej serii, wszystko jest na swoim miejscu i nie przyczepiłbym się tutaj o nic. Może jedynie klimat opowiadanej historii jest nietypowy od tej, którą wszyscy znają, ale i tak uważam, że to wciąż landsy jakie znam. Fani nie powinni być zawiedzeni.

To, że to jest gra a nie film, jest dla nas graczy zbawieniem. Arcydzieło w czystej postaci. Twórcy przeszli samych siebie, tworząc historię tak powalającą, że nie ma słów. Wyśmienita mechanika walki, wspaniały poziom rozwoju postaci, przyjemny system podróży między światami, które swoją drogą były różnorodne i przepiękne. Cały przedstawiony świat robił duże wrażenie, a przeciwnicy i bossowie dawały mega frajdę podczas potyczek. Kontynuacja wyszła wybornie a sposób w jaki gra przechodziła z rozgrywki na cutscenki bez absolutnie żadnego cięcia dawała niesamowitą immersje. Dla tych co nie grali w serie o Duchu Sparty totalnie polecam.

Mimo tego, że nienawidzę horrorów (zwłaszcza takich) to wzbudziła moje zainteresowanie. Mocno wczułem się w historię głównego bohatera oraz towarzyszki. Stylistycznie gra była bardzo klimatyczna. Brak walki poniekąd uspokoił mnie, ponieważ dało mi to znak, że nie będę musiał się konfrontować z przeciwnikami. Skradanie sprawiło u mnie duży stres, już nie wspominając o robieniu hałasu. Mechanika zagadek logicznych była przyzwoita a przygoda mimo że krótka (dzięki bogu) to zdobyła moją sympatie. Nigdy więcej i kibicuje twórcom.

Do tej gry miałem kilka prób, ponieważ i nie mogłem się przekonać do RTS'ów mimo to, że mocno chciałem, no i nie mogłem jej ogarnąć. W końcu po czasie postanowiłem zagrać i porządnie ją przejść. Początki były ciężkie, ponieważ na co dzień nie obcuję ze strategicznymi produkcjami. Przez całą przygodę czułem, że nie mam kontroli nad moimi jednostkami. Finalnie rozgrywka polegała na zrobieniu jak największej liczby żołnierzy i robotów, żeby ruszyć nimi na jedno miejsce i gra przechodziła się sama. Sam motyw modernistycznej wojny jest interesujący, ale nie jest mechanicznie nie wiadomo jak doskonały. Taki przeciętniak dla początkujących, lecz weterani strategii nie będą zadowoleni.

Zasiadłem do tej gry jakbym kontynuował pierwszą część, mimo to wciąż grałem w to z tym samym zapałem oraz przyjemnością. Bronie robią robotę, a poziomy czasami trudne i to jest w tym piękne. Ukryte przedmioty kiedyś były dużo cięższe do znalezienia, ale kiedy już jakiś znajdziesz, to idzie się ucieszyć. Klasyk v2

To jest niesamowite, że człowiek ma na wyciągnięcie ręki możliwość zagrania w definicję gier video. Grając w tę produkcję czułem, jakbym był w muzeum i podziwiał jak to kiedyś było. W takich chwilach gracz otwiera głowę i czuje, że gry to jest kawał niezłej historii, a nie głupie gierki dla dzieci. Spodobało mi się strzelanie, które było dosyć interesujące, muzyka wpadająca w ucho, a przeciwnicy wyglądają nieźle. Uśmiech mi z twarzy nie schodził, po prostu klasyk.

Uspokajająca gra, w której bawiłem się świetnie. Poziom rozwinięcia postaci motywujący, a progresywność zleceń utrzymywała moją uwagę praktycznie przez całą grę. Momentami gra oferowała nawet urozmaicone rozwiązania. Plus za to, że mieliśmy dużą swobodę w remoncie jeśli chodzi o zlecenia jak i zmianę naszego własnego mieszkania. Przyjemny symulator do zabicia czasu lub spędzenia fajnego wieczoru.

Gra, która wywołała u mnie strach już po krótkim czasie od rozpoczęcia. Niezwykle klimatyczny survival o dynamicznej rozgrywce, która mocno przypadła mi do gustu. Na ogół nie przepadam za horrorami, ale ten tytuł jest na prawdę ciekawy i jeśli ktoś nie lubi się bać, to świetnie można się tu bawić chociażby systemem parkoura lub walką. Eksploracja działa na spoko poziomie i czasami musiałem się nieźle postarać, żeby przetrwać. Niezła historia, pewnie jest dużo lepsza, lecz ja to średnio jestem zajarany w historie o apokalipsie zombie. Polecam dla tych co nie grali.

Rewelacyjna gra o niesamowitej rozgrywce. Postać Kratosa prezentuje się wyśmienicie podczas potyczek z bogami olimpu a dubbing na prawdę daje radę. Historia poprowadzona została w na prawdę dobry sposób, wciągający był proces wspinaczki Kratosa na szczyt olimpu pokonując po drodze wszelkie przeszkody i sprawiły, że progresowaliśmy przez całą przygodę. Ogromną zaletą była tutaj też muzyka odgrywająca dużą rolę w immersji. Styl graficzny też świetny, lecz wiadomo że oceniam tutaj remaster. Polecam.

Nie potrafię postawić tej gry obok całej reszty, ale skoro jest to według twórców restart serii, to ocenię Saints Row jako osobną produkcję. Z zalet można na pewno pochwalić mapę, która była mocno uporządkowana oraz schludna, klimatycznie nawet się wczułem. Mechanika edycji aut oraz broni mocno basicowa, ale nie ma co narzekać. Aktywności poboczne nawet ciekawe i muzyka mimo tego że często powtarzalna to momentami przyjemna do słuchania. Wymieniając minusy trochę mam problem z fabułą, która nie porwała mnie w żaden sposób. Postacie napisane w nudny sposób, bez jakiegoś konkretnego charakteru, ot zwykła historyjka o paczce przyjaciół chcących zrobić wspólnie coś fajnego. Miewałem parę błędów, co zwykle staram się ignorować, ale jednak były czasem uporczywe. Jeśli mam już na prawdę oceniać tę grę przez pryzmat tego czym na prawdę jest Saints Row, to gra byłaby zmieszana z błotem konkretnie. Twórcy chyba nie zrozumieli z czego SR zasłynął i czego gracze pragnęli po dowiedzeniu się o reboocie serii. Podsumowując samą grę, mocny średniak. Nie zaszkodzi zagrać, ale bez jakiejś konkretnej napinki.

Sterowanie jak i walka na przyzwoitym poziomie. Świetna fabuła oraz poziom rozgrywki. Klasyk do którego można wracać, kiedy brakuje nam gier z dawnych lat.

Jedna z lepszych gier platformowych jakie widziałem w życiu. Motyw jak i stylistyka gry ma w sobie taką głębie, że wyśmienicie się przechodzi między poziomami tego świata. Uwielbiam w grach to, że dają wrażenie tajemniczości, przez co gracz może sobie dopowiedzieć resztę co daje niesamowite pole dla wyobraźni. Moje serce skradła również muzyka jak i efekty dźwiękowe stworów i broni. Mocno liczę na remaster drugiej części, bo pierwszy wyszedł twórcom obłędnie.

Gra w której zakochałem się od pierwszego trailera. Grając w nią poczułem się jakbym zasiadał do klasycznego Dooma na sterydach. Oprawa graficzna dopracowana w świetny sposób, strzelanie zrobione z dbałością o szczegóły, detale, animacje, lokacje, no i najważniejsze - klimat, który towarzyszył mi przez całą przygodę. Miło patrzeć, jak boomer-shootery dalej żyją wśród nas.

Gra zrobiona z prawdziwą pasją. Dzieło sztuki dające dużo do myślenia po ukończeniu tej historii. Takiego czegoś nie widziałem od bardzo dawna. Produkcja, która nie skupia się na efektownym miażdżeniu wrogów, miłosnej historii czy rozbudowanym systemie rozwoju postaci. Ta gra jest czystym pokazem życia kota w cyberpunkowym świecie w którym nasz główny bohater szuka wsparcia by uwolnić się z tego smutnego świata zamkniętego pod wielką betonową kopułą. Takich perełek w świecie gier powinno być znacznie więcej.

Czuję, że trochę w złym momencie zagrałem w tę grę. Mega podobna do black flag pod kątem mechaniki. Historia tym razem z innej strony, co nawet było interesujące. Mimo wszystko muszę ukończyć ten tytuł ponownie, ponieważ miałem średnie podejście przy nim i uważam, że jest to na prawdę dobra produkcja, ale po serii gier o assassynach trzeba wejść z czystą głową w tę odsłonę.

Bardzo przyjemna odsłona, nie wiem czemu ludzie jej tak nie trawią. Osobiście przeszedłem grę na 100% i tak jak ją rozpocząłem, tak po ukończeniu byłem bardzo zadowolony ze spędzonego czasu w tym tytule. Przyjemna mechanika strzelania, świetne animacje efektów, wspaniały gorący klimat, muzyka nadająca wakacyjnego vibe'u oraz postacie z charakterem. To są zalety podane w małej pigułce. Historia Ojca z jego synem, którego antagonista chce wprowadzić na swoje miejsce co finalnie kończy się dosyć niespodziewanie.

Przyjemna do przeżycia historia oraz sympatyczne postacie pozwalające nam poznać ten (nie zawsze) spokojny świat. Miejscami nieco powtarzalna mechanika misji, aczkolwiek na czas w jaki przyszło mi przejść tę grę czuję, że bawiłem się od początku do końca wyśmienicie.

Przepiękna gra, która zmusiła mnie do zapoznania się z książką, ponieważ to, o czym opowiada ten tytuł to coś pięknego. To w jaki sposób został przedstawiony motyw kultu oraz podejścia do swojej wiary i to jak to wszystko się prezentuje na tle zalesionego stanu Ameryki. Postacie nadały niesamowitego klimatu tej odsłonie a muzyka go jeszcze bardziej dopieściły. Polecam z całego serca.

Całkiem spoko historia, która kładzie nacisk na poważne problemy świata. W serii Far Cry najbardziej podoba mi się mechanika walki oraz lokacje jakie można zwiedzić. W tej części nie zawiodłem się na tym elemencie. Interesujący antagonista oraz fajny motyw Kyratu.

Sympatyczna gra o zwalczaniu zombiaków roślinami. Seria przeszła niemałą metamorfozę. Tytuł przeznaczony niestety bardziej dla młodych graczy, lecz ja też w jakiś sposób odnalazłem się w kręgu zainteresowanych tą produkcją. Super feeling strzelania oraz wygląd postaci. Kreatywnie stworzone mapy i niezła oprawa dźwiękowa.

To co twórcy zrobili z tą historią zasługuje na wielki respekt. To w jaki sposób Kratos zmienił się na przestrzeni lat jest niezwykle zadziwiające. Bardzo podobała mi się relacja ojca z synem i to jak Kratos sprawdzał się jako rodzic. System walki jeszcze lepszy niż można było sobie wyobrazić. Graficznie było wręcz cudownie, bez zarzutów działał system rozwoju postaci, a fabuła sprawiała, że tytuł momentami przypomina film niżeli grę. Majstersztyk.

Klasyk nad klasykami. Potężna fabuła Ducha Sparty potrafi namieszać w głowie niejednemu. Satysfakcjonujący system walki, ciekawi przeciwnicy, mechanika ulepszania sprawia, że chce się brnąć w to dalej i dalej. Fabularnie gra dała mi emocji, których nie zapomnę i wspominając tę grę zawsze będzie mi się robić ciepło na sercu.

Niesamowita gra. Relacja dwóch postaci była niezwykle wciągająca i sprawiała, że człowiek chciał to oglądać a nie tylko grać. Wspaniałe jest to, że istnieją tak poruszające gry.

Produkcja, która wywołała u mnie smutek i żal. Oczywiście pozytywnie postrzegam tę grę pod kątem historii oraz tego jak bardzo gracz jest w niej interaktywny. Polecam każdemu, kto lubi życiowe gry i jest empatyczną osobą.

Szczerze, nie pamiętam w jaki sposób trafiłem na tę grę, ale nie żałuję. Do tej pory jedyną serią od Ubisoftu którą byłem w stanie się zainteresować była ta o Asasynach, lecz po ograniu Watch dogs 2 poczułem, że są w tej firmie jeszcze produkcje, które potrafią wciągnąć. Cudowne miasto, a zwłaszcza most, z którego są piękne widoki, fantastyczne misje, oraz wyobraźnia jaką można wykorzystać do ich ukończenia. Motyw hackerów podszedł mi bardziej niż się spodziewałem. Nie zapomnę tego jak grałem całą noc nie mogąc się od tego oderwać. Miasto z klimatem, w którym można się nieźle zabawić.

Ciekawa kontynuacja, która została zrobiona porządniej niż poprzednia część. Moim zdaniem twórcy odwalili kawał dobrej roboty, widać tu pomysł i chęć w stworzenie czegoś angażującego. Ładnie wyglądający system walki, połączony z interesującymi umiejętnościami bohaterów. Klimatycznie wyglądające miasteczko daje niesamowity urok temu tytułowi. Uwielbiam taki motyw.

Humor to coś, co uważam musi znajdować się w grach, nawet w małym stopniu. tej produkcji tego nie brakuje. Grało mi się sympatycznie, ładna stylistyka, schludna grafika, oraz konkretne charaktery. Nie znam osobiście bardziej kontrowersyjnej gry, która wygląda jak bajka dla dzieci.

Druga odsłona skromnej produkcji o wielkim potencjale. To pomyślałem po ukończeniu LN2. Gra zrobiła spory progres pod kwestią wizualną oraz stylistyczną, a przeciwnicy z jakich można spotkać są ciekawsi niż ci w pierwszej części. Dobrze zapamiętałem te serię, przez co czekam na part 3.

Sympatyczna gra, w której mierzymy się z naszymi małymi lękami. Charakterystycznym dla mnie elementem, z którym najbardziej kojarzę tę produkcję jest muzyka. Klimatycznie gra trzyma wysoki poziom co pozwala z łatwością wczuć się w grę. Styl graficzny przyjemny dla oka, a zagadki jakie oferują nam twórcy są interesujące.

Deep Silver przeszli samych siebie. Po emocjonującym finale w czwartej części, gra płynnie przeniosła nas w świat piekła, w którym seria SR nie straciła swojego charakteru i ponownie dała nam do zrozumienia, że ta seria nie zawodzi fanów. Piekielny świat, gdzie roi się od chodzących dusz nad którymi włada wielki władca, którego musimy zgładzić, grając samym Johnem Gatem. Minusem jest jedynie to, że gra w porównaniu do poprzednika jest jeszcze krótsza, co już jest wyczynem, aczkolwiek rozumiem, że ta odsłona jest tylko rozszerzeniem do SRIV. Mimo to Uwielbiam tę część i polecam każdemu, komu brakuje wrażeń po poprzednich produkcjach tego uniwersum.

To ile razy uroniłem łzę przy tej grze, to nie zliczę. Wspaniała kontynuacja, w której poczułem się, jakbym mógł wszystko. Fabuła, która jest tylko dodatkiem do tego, co się dzieje wokół niej. Motyw kosmitów dał mi to, czego brakowało do dopełnienia tego całego szaleństwa. Ponad to rozgrywka bardziej dynamiczna, a przeciwnicy bardziej niebezpieczni. Genialna muzyka dająca kozacki klimat temu miastu sprawia, że wspominam tę grę tylko w pozytywny sposób. W pewnym momencie uzależniłem się od tej gry i mimo tego, że gra jest bardzo krótka, to znajduję w niej coś nowego i nie nudzi mnie kompletnie.

Z serią SR wiąże mnie ogromny sentyment, więc recenzja nie będzie do końca obiektywna. Otwarty gangsterski świat, w którym idzie się wczuć jak w mało jakiej grze z otwartym miastem. Niedbała grafika, drewniany movement, oraz prostackie teksty to coś, do czego nie można się przekonać. To trzeba po prostu czuć od samego początku. Gracze nowoczesnych gier nie zrozumieją naszego zamiłowania do tej gry, mimo to zdaję sobie sprawę, że gra nie została zrobiona na najwyższym budżecie. Mimo to uwielbiam grać w tę grę, aby odciąć się od rzeczywistości i zasmakować tego chorego świata w którym dzieją się rzeczy, jakich ciężko doświadczyć gdziekolwiek.

Jeśli chodzi o Infinite to tutaj mam podobne zdanie co do poprzednich części, lecz muszę nadmienić tu parę rzeczy. Mimo tego, że nie jest to Rapture, które zapadło w pamięci graczy, to jest to zdecydowanie przejście na tak samo dobrą ścieżkę i widać, że twórcy nie utracili ducha Bioshocka mimo zmiany otoczenia i fabuły. Obłędna historia, która wciągnęła mnie od samego początku. Postać Elizabeth, która została napisana wręcz majestatycznie oraz z początku tajemnicza Kolumbia, która wyglądała bajecznie. Gra dynamiczna i to również było dla mnie świetne, bardziej kolorowa ale dalej trzymająca konwencje produkcja, która nie zostawia nic więcej do dodania. majstersztyk jak i cała reszta tej bajecznej serii.

Wspaniała kontynuacja, w której otrzymujemy lekką odmianę względem pierwszej odsłony. Styl rozgrywki tym razem trochę inny, ponieważ mamy możliwość sterowania obrońcą siostrzyczek. Gra prócz tego zrobiła to, co jej poprzednik. Wciąż możemy doświadczać tej przepięknej aury wydobywającej się z podwodnego miasta, w którym towarzyszą nam tajemnicze głosy z radia a historia została pociągnięta po mistrzowsku. Mechanika walki dalej na średnim poziomie, ale kogo to obchodzi :)

Obłędna historia. To czego doświadczyłem w tym świecie nie da się opisać słowami. Mroczny oraz tajemniczy klimat podwodnej utopii zadziałał na mnie uderzająco. Mechanika walki jest dość przeciętna, lecz patrząc na to, że gra ma swoje lata, nie jest to wielką bolączką. Natomiast bądźmy szczerzy, w Bioshock walka odgrywa rolę drugoplanową, ponieważ najważniejsza jest tutaj fabuła, która ma swoją głębie i to właśnie to sprawia, że Bioshock jest grą perfekcyjną, która zasługuje na adaptacje filmową, co nie byłoby łatwym zadaniem.

Świetna gra oraz dobrze poprowadzona historia Geralta. Rozbudowany system walki, który nie był zwyczajny, to jest to co lubię w grach, aczkolwiek największą role grał tu klimat oraz postacie, które miały dużo do powiedzenia. Gra ma dużo do zaoferowania i mimo to, że nie jest to moja największa fantazja to obiektywnie uważam tę produkcję za klasyk gatunku.

Po dwóch piorunujących częściach nie mogłem zrobić nic innego jak zająć się trzecią. Gra klasycznie dała nam to, co najlepsze, interesujące obszary, wysoki poziom arsenału z różnymi dodatkami oraz umiejętnościami. Miejscami wymagająca rozgrywka, przy której trzeba posiadać obycie z tego typu grami. Po takim czasie, jaki spędziłem z tą serią, na plus są również postacie, które wzbudzają sentyment. Polecam

Druga część kultowej strzelanki dała mi dużo lepsze wrażenia względem jedynki. Nie sądziłem, że da się zrobić coś lepszego od pierwszej odsłony, a jednak. Ciężko dodać tu coś więcej, ponieważ odczucia mam takie same jak opisałem w przypadku pierwszej części. Genialna kontynuacja.