squaresofter

Świetny dodatek do podstawowej gry, który pozwala na rozegranie czterech dodatkowych scenariuszy w zupełnie inny sposób niż w oryginale. Do dyspozycji dostajemy nowych sojuszników, nowe drzewko zdolności, nową broń oraz nowe potężne taktyki do wykorzystania na polu walki.

Ani to nie jest najlepszy DOOM, ani gra roku, ani najlepszy FPS roku. Muzyka jest ok. Po tym jak jeden z menedżerów potraktował kompozytora muzyki do DOOM 2016 epicka już nie będzie. Kiedyś Bungie zrobiło tak samo z kompozytorem Halo. Największą zmianą w rozgrywce stanowi tarcza, dzięki której można kontrować strzały i ataki przeciwników. Bardzo mnie cieszy, że autorzy zaimplementowali mechaniki z trybu multiplayer z poprzednich części i możemy siać pożogę przeistaczając się w potężne demony a nawet dosiąść smoka. Lubię ten barbarzyński klimat DOOM. Ciekawe czy tylko ja zauważyłem, że ta seria począwszy od rebootu ma wiele mechanik zbieżnych z serią Metroid Prime? Nawet niektórzy bossowie są niemal nie do pokonania, jeśli wpierw nie doprowadzimy do odsłonięcia ich słabych punktów.

Seksmisja od ojców Kanonu i Clannada. Nie potrzebujesz setki Sług, skoro i tak wszystkie je gasi jedna mała Karen z kosą w dłoni i rogami na głowie. Heaven Burns Red to kapitalne skrzyżowanie jrpga turowego z visual novel, polane sosem postapo, ze świetnym dubbingiem i jeszcze lepszymi piosenkami. Główna bohaterka bardzo przypomina mi Sunohare, której się udało i spełniła wszystkie swoje marzenia. Osoby grające na Androidzie powinny przygotować się na liczne aktualizacje po kilka GB każda.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

Przez pół życia myślałem, że Soul Reaver to najlepsza gra wideo o wampirach...a później zagrałem w Tsukihime. Panowie Kain i Raziel mogą spokojnie wyjechać na wakacje nad Białe. W mieście jest nowy szeryf i kilka szeryfek. Gdyby każdy remake był robiony z taką pieczołowitością, to nie grałbym wcale w nowe gry. Niemal dwudziesto-pięcioletni oryginał to już skamielina. Nic nie zmieni jednak tego, że bez tej gry nie poznalibyśmy kunsztu historii opowiadanych przez Nasu. Nigdy nie poznalibyśmy też Saber, Rin i innych bohaterów z Fate/stay night. Na potrzeby nowej wersji Tsukihime autor oryginalnego scenariusza napisał go w zasadzie od nowa, co jest rzeczą wręcz niespotykaną przy odświeżaniu starych klasyków. Wszystkie postaci i tła zostały narysowane od nowa i wyglądają prześlicznie jak na dzisiejsze standardy. Podczas gdy oryginalna ścieżka dźwiękowa zawierała raptem z dziesięć utworów. Remake ma ich dziewięćdziesiąt. Do gry zatrudniono także aktorów głosowych, którzy znakomicie wywiązali się ze swoich ról. Możemy oczywiście narzekać na brak seks-scenek znanych z oryginału i na to, że gra oferuje nam tylko dwie z pięciu oryginalnych ścieżek fabularnych, ale i tak te z remake'u są o wiele dłuższe niż te oryginalne. Oryginał nie zajmuje nawet pół giga i można śmiało ograć go z poziomu przeglądarki internetowej, natomiast połowa odświeżonej wersji Tsukihime zabierze nam niemal 40GB na dysku. Cały remake będzie więc jeszcze dwa razy większy i zajmie więcej miejsca na dysku niż niejedna dzisiejsza gra AAA. Całkiem nieźle jak na zwykłe czytadło. Nowe ścieżki fabularne są też dłuższe od całego pierwowzoru. Alternatywna ścieżka fabularna Ciel to chyba jedna z moich ulubionych ścieżek fabularnych w gatunku visual novel w ogóle i nawet nie będę się rozpisywał o tym, ile razy zbierałem przy niej szczękę z podłogi. Wiedziałem, że Księżycowa Księżniczka mi się spodoba. Nie wiedziałem jednak, że tak bardzo. Jest to obecnie moja Gra Roku 2024.

Może i grafika nie porywa w FSR, za to muzyka, bohaterowie i rajcowny system walki oraz rozwoju postaci sprawią, że przepadniesz w najnowszej odsłonie tej serii, której akcja rozgrywa się tym razem w okresie Edo.