deathatdarkness

Bambaşka bir deneyim, bambaşka bir tecrübeydi. Hayatımda en kısa sürede bitirdiğim oyun oldu Last of Us Part I. Beş gün gibi kısa bir sürede resmen emerek bitirmişim oyunu. Atmosferi, grafikleri harikaydı. Hikayesi, Joel&Ellie ilişkisi muhteşemdi. Zamanla birbirleriyle aralarındaki bağın gelişimini mükemmel bir şekilde yansıtmışlar oyuna. Hayran kaldım resmen. Bayıla bayıla oynadım oyunu. Hani en ufak bir eksi verecek olsam, veremem. At sürme mekaniğini falan örnek gösterebilirim o da oyunun %5'ini bile kapsamıyor. Harikaydı...

Oyunu 15.5 saatlik bir sürenin ardından bitirdim. Öncelikle çok şaşırdığımı söylemek istiyorum. Neredeyse oyunun çıkışının üzerinden 20 yıl geçmişken bu oyun kendini kolaylıkla oynatmaya devam edebiliyor. Gayet keyifli bir tecrübeydi benim için. Ha oyun yaşını yer yer belli ediyor, eski geldiği yanlar çok fazla. Adada dolaşmak vesaire biraz sıkıcıydı mesela. Ama oyunun az bir noktasını kapsadığı için çokta göze batmıyor. Aksiyon sisteminden çok keyif aldım. Eskimeyen bir aksiyonu var bu oyunun sahiden. Bir remake gelse fena olmazmış. Ama mevcut hâliyle de oynanabilir olduğunu düşünüyorum. Büyük beklentiler içerisinde olmadığım için hayal kırıklığına da uğramadım, beklentimin üzerinde keyif aldım. Yalnız bu keyifte Hans Zimmer'ın Batman üçlemesi için yaptığı müziklerinde büyük etkisi oldu. Full onun müziklerini dinledim oyunu oynarken.

Oyuna puanım 9,8/10. Hayatımda oynadığım en iyi ikinci oyun oldu kendisi. Fakat 9 saat gibi kısa bir zamanda aldığım en büyük keyfide bu oyunda aldım. Oyun resmen şahane, bir başyapıt. Her şeyiyle harika. Verebileceğim hiçbir eksisi yok. Son zamanlarda bir şeyin başına oturup saatlerce vakit geçiremediğim günlerde iki günde üç saat üç saat oynatmayı, sabahlamayı başardırdı bana Resident Evil 4. Leon'u zaten seviyordum fakat bu oyunda ikinci oyundaki tabiri caizse şirin formundan olgun bir adama dönüşmesi onu daha çok sevmeme neden oldu. Leon ile çatışmaya girmek, kafa patlatmak, düşmanları tekmelemek aşşşırı zevkliydi. Oynadığım en iyi oyun Witcher 3'tür fakat konsantre bir deneyim olarak RE4'ü daha önde tutuyorum çünkü 9 saat sürdü ve çizgisel bir deneyim. Burada oyunun orijinalini yapanları da takdir etmek gerek çünkü orijinali de efsane bu oyunun. Oyun bitiminde yaptığım tek şey alkışlamak oldu. Aslında Ada Wong'un ana hikâyede rolünün az olmasına eksi verebilirdim lâkin dlc ile de toparlamışlar. Başka diyecek sözüm yok. BAŞYAPIT!

36 saatlik bir maceranın ardından Hades'i bitirmiş bulunmaktayım. İlk defa rogue-like türde oyun oynayan biri olarak çok keyifle oynadım oyunu. Yer yer ufak sıkılmalar yaşasam da genele baktığımda gayet keyifli bir tecrübeydi benim için. Daha dramatik ve duygulu bir hikayesi olsaydı, hikayenin vereceği motivasyon kesinlikle bu sıkılmaları da engellerdi. İkinci oyunu ise çok daha sonraki bir vakitte oynamayı düşünüyorum. Uzun zaman sonra ilk defa bir oyuna bu kadar saatimi verdim. Bu saati hak eden bir oyun olduğunu da düşünüyorum. Fakat bana kalırsa ana sonu görmek için biraz fazla cebelleşmek gerekiyor. 10 kaçışta değil de, 5 kaçışta falan ana sonu görseymişiz daha iyi olurmuş. 35 saatlik değil de 25 saatlik bir tecrübeyi tercih ederdim şahsen. Fakat verdiğim saatten de pişman değilim. Puanım 8,6.

Benim için neredeyse başyapıt diyebileceğim bir oyun. An itibariyle Leon Kennedy ile hikayeyi ikinci kez bitirmiş bulunmaktayım. Bir an bile sıkılmadım, oyunu oynadığım her andan büyük keyif aldım. İlk oynayışımda nereye gideceğimi bilmiyor, puzzleları çözemiyor ve her şeye internetten bakarak oynamıştım. Ve haliyle verimli bir keyifte alamadım. İkinciye oynayışımda bazı şeyleri bilerek oyunu oynadığım için ilk bitirişime kıyasla çok daha büyük bir keyif aldım. Leon ve Ada karakterlerini, özellikle Leon'u seven biri olarak beni tavlıyor bu oyun. Ki zaten Resident Evil serisinde sadece Leon'un hikayesini oynamayı düşünüyorum. Sırada Resident Evil 4 var!

Attack on Titan'ı izlerken ve bitirdikten sonra bolca vakit geçirdiğim, hikayesi için değil sadece titan kesmek için oynadığım oyun oldu. İlkini oynamamıştım. Kontrolcüde olmayınca oyunun mekaniklerini öğrenene kadar göbek taşım çatladı. Fakat istediğim şeyi de verdi bana. O yüzden hakkı 6'dır.

Oyunda her şey çok güzel, iyi hoş oynuyorum. Oyun kıran bir hatayla karşılaştım. Şarkı Harabeleri adlı bölümde oyunun saçma sapan bir yerde aldığı kayıt noktasından dolayı bir mağarada sıkışıp kaldım. Oyuna yeniden başlamam gerekiyor. Sonrasında tekrar şans vereceğim. Şu anlık puanım bu. Ha birde bu hatayla ilgili forum sayfalarında birden fazla başlık açılmasına rağmen bir güncelleme yapılmamış. O da ayrı bir özensizlik.

Oyunun sanırsam yaklaşık %20'sini oynayıp bıraktım. O noktaya kadar keyif verdi ta ki oyunun bir noktasında yeniden doğma noktaları arasında kilometreler sokmaya ve araya 50 düşman koyduktan ve tekte öldüren tuzakta öldüğüm yerden sonra şu an böyle bir oyun deneyimi istemediğimi fark ettim. Souls oyunlarının atmosferi tam benim tarzımda. Orta Çağ fantazyası, bir şövalye, güçlenerek senden güçlü olanlara karşı mücadele ediyorsun.. Ama ben ölüp, aynı yerleri tekrar tekrar oynamak istemiyorum. Bir boss ile tekrar tekrar savaşayım tamam, fakat aynı yerleri tekrar tekrar gezip aynı tip düşmanları kesmeyeyim. İleri ki zamanlarda şans vereceğim tekrar. Şu an böyle bir deneyim istemiyorum. :)

İlk oyunun üzerine muazzam bir fark koymuşlar bana göre. Her şeyiyle daha iyiydi bu ikinci oyun. Oyunu bitirdim, üzerine etkinlik görevlerinin bile bir çoğunu yaptım. Aksiyon sistemi gerçekten mükemmel, ilk oyuna göre çok çeşitli ve bir an bile sıkılmadım. İlk oyunu 2018'de oynasaydım belki o daha özel olurdu fakat üç Spider-man oyununu da neredeyse arka arkaya oynayınca aradaki fark gözle görülür şekilde ortaya çıkıyor. Hikayesi de benim istediğim gibi daha oturaklı ve daha dramatik bir hikayeydi. Zorunlu MJ görevleri bu sefer farklı bir tat katmış. İlk oyundaki gibi baymadı beni oynarken. Bir an bile sıkıldığımı hatırlamıyorum.

Güzel bir ara oyun. Fakat "ara oyun." Oynanışı da bir ara oyuna göre çok kısa. İlk oyunun biraz daha cilalanmış bir hali. İlk oyunda biraz aksiyon tekrara biniyordu. Ondan neredeyse hemen sonra Miles Morales oynamama rağmen aksiyondan sıkılmadım, gayet eğlendirdi beni. Bir puanı Türkçe dil desteği olmayışından kafadan kırıyorum zaten. Bir Spider-man oyunundan dram dolu vurucu bir hikaye beklemiyorum fakat daha güzel bir hikayeye ve daha sağlam kötü insana sahip olabilirdi. Birinci ve ikinci oyun arasında güzel bir köprü kurmayı başarmış.

Oyun başlarda gayet güzel. Aşırı akıcı, mekanikleri şahane. Şehirde gezinmekten, aksiyona girmeye kadar her şey gerçekten iyi hissettiriyor. Fakat zorunlu gizlilik kısımları oyunun temposunu aşırı düşürmüştü bende ve gereksiz hissettirmişti. Ve bir süre sonra aksiyon tekrara biniyor. İkinci oyunda aksiyonu çok daha iyi bir hale getirdiklerini görmek sevindirici. Üstüne çok şey koymuşlar sahiden. Bir puanı Türkçe dil desteği bulundurmayışından, bir puanı da bir süre sonra tekrara binen aksiyonundan ve zorunlu gizlilik kısımlarından kırıyorum.

Oyunun geneli ilk ve son görev gibi, sinematik ağırlıklı olsaydı belki 8,5/10 belki 9/10 vereceğim bir oyun oldu. Keşke "seni bir dünyaya bıraktım, önünde bir sürü yol var, bazı yollar kapalı oyunu oyna o yolları öyle aç," formülünde olmasaymış ve oyuna puzzle sokmasalarmış. Hakikatan 9 puan verebilirdim. Puzzle oynamak istesem gider bulmaca oyunu oynarım. Işın kılıcıyla savaşmak, gücü kullanmak istiyorum oyun beni saçma sapan ordan oraya, ordan buraya bulmaca yapmaya gönderip durdu. Aşırı irite oldum. Oyunun böyle bir yapısı olduğunu da bilmiyordum bende zannediyorum çizgisel, sinematik ağırlıklı bir Star Wars oyunu oynuyorum. Bu yönden ağır hayal kırıklığına uğradım. Oyunu yarıda bırakacaktım bir ara. Yer yer puanım beşe bile düştü. Bir puanda Türkçe dil desteği olmayışından kırdım. Sonraki oyun benim istediğime daha yakındır umarım. (Metacritic'e de sinir oldum kaç oyundur PS4'e puan verip duruyorum :D)

Bu oyuna puanım 8,8/10. Öncelikle bir şey itiraf etmem gerek ben bu oyunu iki parça halinde oynadım. Nasıl mı? Başlangıçta oyun beni bir nedenden dolayı sarmadı, bir şeyler bana uymuyormuş gibi hissettim. Oyunun zevkine varamadım ve oyunu yarıda bıraktım. Araya birkaç oyun sıkıştırdım ve çok zaman geçmeden oyunu tekrar oynamaya başladım. Ve işte o zaman oyundan gerçekten çok keyif almaya başladım. Atmosferi, aksiyonu, nefes kesen manzaraları ve yer yer hikayenin dramatikleşmesiyle aktı gitti. İyi ki ara verip tekrar başlamışım. Atmosferine özellikle bayıldım, yer yer nefes kesen manzaralara şahit oldum. Ben Orta Çağ'a bayılan, Orta Çağ'ın her bölgesini görmek için can atan bir insanım. Bu oyun bana Orta Çağ Japonyasını görme, buram buram içinde yaşayıp bir samuray olma fırsatı verdi. Bu yönden, Orta Çağ'a olan ilgimden dolayı oynadığım en güzel işlerden biri oldu Ghost of Tsushima. Hikayesi yer yer çok dramatikleşiyor özellikle ikinci yarısından sonra. Keşke ilk yarısında da hikayesi daha dramatik olsaymış. Aksiyonunu ise çok sevdim, çiftlik kurtarma görevlerini bile eksiksiz yaptım. Karakter hikayelerine girip oyunun süresini uzatmak istemedim, bir tek o görevleri es geçtim. Yötei bilgisayara geldiğinde mutlaka deneyimleyeceğim bir oyun olacak. Bana Miyomoto Musashi olma fırsatı verdiğin için teşekkürler Ghost of Tsushima!

Berbat. Ciddi manada berbat. 1 puanı 15 dakika süren ilk görev hatrına verdim. Oyunun incelemesini izlemiştim ve oyunun yarısının bir haritada yapay zeka öldürmekten ibaret olduğunu biliyordum. Fakat gene de bir şans vermek istedim. Vermemeliymişim. Neyse ki oyunu Gamepass aracılığı ile oynadım. Bu oyuna 60 dolar vermiş olsaydım ciddili ağlardım.

[SPOILER ALERT: This review contains spoilers.]

Grafikleriyle, atmosferiyle, müzikleriyle, karakterleriyle, özellikle Geralt ile, dünyasıyla beni içine çeken bir oyun oldu Witcher 3. İlk defa bir oyunun kitaplarını alıp okumaya ve doğrusunu söylemek gerekirse büyük keyif alarak okumaya başladım.. Savaş sistemiyle çok tekrara düşebilecek bir yapım olmasına rağmen atmosferiyle, dünyasıyla, içerdiği görev senaryolarıyla bir saniye bile bu yapımdan sıkılmadım. Tüm DLC’leriyle beraber iki aydan kısa sürede 90 saatin üzerinde oynadım ve ciddi manada bir saniyesinden bile sıkıldığımı hatırlamıyorum. Orta Çağ’ı seven, doğaya bayılan biri olarak Witcher 3 hem bir Orta Çağ hissini buram buram yaşatmasıyla, doğayı sanat gibi ilmek ilmek işlemesiyle benden bu puanı kaptı. Orta Çağ’ı seven, Orta Çağ fantezilerini veya fantastik evrenleri seven bir insanın Witcher 3’ü sevmeyeceğini düşünmüyorum (Elbet sevmeyen vardır). Ki benim Orta Çağ’a veya fantastik evrenlere ilgim olmasa bile severdim bu yapımı, belki bu kadar özel bir yeri olmazdı, ama gene de severdim. Oyunda Türkçe dil desteğinin bulunmasıda ayrı bir takdir konusu. Şimdi Witcher IV’ü iple çekiyorum. (Puanımı incelemeyi yaptıktan birkaç hafta sonra sonra 10'a çektim. Hiçbir oyun bana gidip kitap aldırıp okutmamıştı. Orta Çağ'a ve fantezi senaryolarına bayılan biri olmamın bu oyunun benden tam puan almasındaki rolü çok büyük. Yakın zamanda tekrar başlayacağım ve tüm dlcleriyle tekrar bitireceğim.)