Gracz-org

Dwie części DLC o tytule Burial at Sea były świetną okazją, by ponownie poczuć klimat podwodnego miasta Rapture. Nie zmienia to jednak faktu, że były one tylko namiastką tego, co mieliśmy okazję przeżyć wcześniej. Przejście dwóch epizodów zajęło mi około 5 godzin, co nie jest wynikiem złym, lecz brakowało mi tu tego „czegoś”, co nie pozwalałoby oderwać się od monitora. Fabuła dalej pozostaje mocną stroną serii, jednak zdaje się, że idąc w kierunku, który obrali sobie twórcy - można by ją ciągnąć w nieskończoność. Mimo wszystko jednak seria ta pozostaje jedną z najlepszych na rynku. Czekamy jednak na więcej innowacji… Plusy: + klimat Rapture + intrygująca, aczkolwiek mocno zawiła fabuła + świetnie przedstawiona postać Elizabeth + dialogi i muzyka Minusy: – to wszystko już było… – ograniczone i schematyczne etapy – mocno zubożały ekwipunek Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

NaissanceE jest świetną grą, będącą dowodem na to, jak kilka osób może stworzyć tytuł, który zostawi w tyle wiele wysokobudżetowych produkcji. Co prawda nie jest to gra idealna, ale zważywszy na fakt, że oferuje ona tak wiele doznań - można przymknąć oko na często irytujące elementy zręcznościowe i - momentami wkurzające - sterowanie. Jeśli chodzi o długość rozgrywki, to przejście gry zajęło mi około 5 i pół godziny - co jest dość znośnym wynikiem. Dodam jeszcze, że do wielu miejsc można dojść na kilka sposobów, można również trafić w „złe” miejsce i… nigdy już się z niego nie wydostać - trafimy bowiem na niekończące się schody albo ciągnące się bez końca korytarze. Wszystko ograniczono tutaj do minimum - żadnych map, podpowiedzi, ciągnięcia za rączkę do kolejnego etapu… to wszystko sprawia, że tytuł ten jest naprawdę godny polecenia. Mam nadzieję, że będziecie się przy nim bawić tak dobrze, jak ja. Plusy: + klimat!!! + sugestywny i tajemniczy świat gry + ogromne, budzące zachwyt struktury + projekt i wygląd etapów + balans czerni z bielą, światła i ciemności + świetna muzyka Minusy: – absolutny brak fabuły – mogłoby być więcej zagadek logicznych – niekiedy irytujące elementy zręcznościowe – … i sterowanie Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Drugi sezon przygodówki The Walking Dead był w gruncie rzeczy bardzo udanym tytułem. Na pochwałę zasługuje przede wszystkim pierwszy i ostatni (piąty) epizod, gdyż emocji w nich nie brakowało. Niestety pozostałe epizody - były co najwyżej przeciętne. Podejmowane wybory moralne w przeważającej większości były trudne i niejednokrotnie pełne przykrych konsekwencji. Szkoda jednak, że część z nich nie miała praktycznie żadnego wpływu na rozgrywkę i fabułę. Sam finał był natomiast… po prostu rewelacyjny! Mam nadzieję, że choć odrobinę zachęciłem Was do spróbowania swoich sił w roli małej Clem, walczącej o życie, szczęście i resztki człowieczeństwa w świecie, który już dawno przestał istnieć. Plusy: + główna bohaterka + fabuła i wybory moralne + kilka zakończeń + ostatni epizod i finał opowieści + momentami potrafi wzruszyć Minusy: – nudne sekwencje zręcznościowe – nieciekawe i słabo zaprojektowane lokacje – mało wyraziste postacie poboczne – długość rozgrywki Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

MIND: Path to Thalamus to intrygujący tytuł, który łączy w sobie cechy kilku gatunków - z zagadkami logicznymi na czele. Fabuła potrafi jednak momentami znużyć, a powtarzane wciąż monologi głównego bohatera nieźle zirytować. Ukończenie gry zajęło mi natomiast około 5 i pół godziny (gdyby nie zagadki logiczne, czas ten byłby zapewne o połowę krótszy). Historia opowiedziana w tej produkcji nie jest w końcu aż taka zła, można było ją jednak nieco dopracować - tak, by szła w parze z całkiem niezłą rozgrywką. Nie każdy tytuł musi być przecież idealny, prawda? Wtedy szybko byśmy się nimi wszystkimi znudzili… Grę możecie nabyć tutaj. Plusy: + surrealistyczny świat, który momentami wygląda rewelacyjnie + intrygujące i nieźle zaprojektowane lokacje + całkiem przyjemne zagadki logiczne + momentami ścieżka dźwiękowa i grafika Minusy: – niedopracowany wątek fabularny – irytujące monologi głównego bohatera – finałowe starcie i zakończenie Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Killer is Dead okazał się zaskakująco udanym tytułem, który już na zawsze wpisał się w moją listę najlepszych gier wszech czasów. Fabuła jest tutaj na tyle rozbudowana, że każdy fan japońskich „telenowel” powinien być usatysfakcjonowany^^. Naszym najgroźniejszym przeciwnikiem będzie tu niejaki David, który jest nam o wiele bliższy niż się na początku wydaje i w pewnym momencie zacznie stawać się również częścią naszych wspomnień… No właśnie, kim on właściwie jest? Przekonajcie się sami ;-) Ukończenie głównego wątku fabularnego i misji pobocznych zajęło mi około 9 godzin - długość rozgrywki jest więc całkiem znośna. Na zakończenie dodam jeszcze stwierdzenie, które niewątpliwie przebija się przez całą recenzję, a czego może jeszcze nie zdążyliście zauważyć - gra jest po prostu rewelacyjna! The Job is complete - Killer is Dead! Plusy: + niesamowita i wciągająca historia + rewelacyjnie przedstawiony główny bohater + wszechobecny humor + satysfakcjonująca rozgrywka + efektowna i emocjonująca walka + różnorodne i świetnie przedstawione lokacje + wampiry na księżycu^^ + dla tego tytułu kupiłbym konsolę… Minusy: – grafika mogłaby być ciut lepsza – trochę nudzące misje poboczne Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Lifeless Planet zabiera nas w niesamowitą podróż na nieznaną planetę, która skrywa w sobie wiele tajemnic - będących w istocie poza zasięgiem ludzkiego pojmowania. Jak pisałem wcześniej, twórcy zaserwowali nam tutaj połączenie wątków z wielu dzieł z gatunku science fiction, co nie do końca im się udało. Sam początek gry i stopniowo budowane napięcie zasługują na plus, jednak w późniejszych etapach wyraźnie wieje nudą, na co głównie mają wpływ powielające się elementy zręcznościowe. W grze uświadczymy również kilka łamigłówek, są one jednak na tyle proste i nieliczne, że nie warto nawet o nich wspominać. Fabuła jest również trochę naciągana, przez co nie do końca można poczuć klimat tego niesamowitego miejsca. Jeśli chodzi o długość rozgrywki, to ukończenie gry zajęło mi 4 godziny. Widać, że twórcy mieli wiele świetnych pomysłów, niestety w kilku miejscach zabrakło dobrego wykonania… Mimo to jednak, jeśli lubicie klimaty science fiction z nastawieniem na poznawanie odległych, obcych miejsc - to zdecydowanie polecam Wam zagranie w Lifeless Planet. A jeśli to wszystko było jedynie wytworem wyobraźni głównego bohatera, który umierał samotnie z braku tlenu? Być może wtedy fabuła tego tytułu nabrała by zupełnie nowego znaczenia… Plusy: + poczucie samotności na obcej planecie + projekt otoczenia i niektórych etapów + początek gry, odkrywanie historii planety, stopniowo budowane napięcie + w kilku momentach ścieżka dźwiękowa Minusy: – przekombinowana fabuła – liczne błędy techniczne – nudzące elementy zręcznościowe – do ukończenia w 4 godziny Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Wolfenstein: The New Order jest w gruncie rzeczy produkcją bardzo udaną. Mimo średniej grafiki, tytuł ten wyróżnia przede wszystkim niezła grywalność i frajda płynąca z samej rozgrywki, która de facto przywodzi na myśl oldschoolowe gry akcji. Czy wystarczy to jednak, by tytuł ten został zapamiętany na dłużej? Czas pokaże… na plus zasługuje również czas poświęcony na jego ukończenie - mi zajęło to 9 i pół godziny. Ponadto podczas gry możemy poczytać znajdujące się tu i ówdzie zapiski i skrawki gazet, które urozmaicają nieco fabułę. Mamy również możliwość odsłuchania czytanych przez Anię listów, rzekomo napisanych przez jej ciotkę Ramonę - a w rzeczywistości będących spowiedzią Ani ze strasznych czynów, których dopuściła się podczas wojny i okupacji. Prawie zapomniałbym jeszcze wspomnieć o bardzo trudnym wyborze moralnym, który przyjdzie nam podjąć na samym początku zabawy - a który nieznacznie wpłynie na resztę naszej rozgrywki. Jak zatem zdążyliście zauważyć - nowy Wolfenstein nie jest niestety tytułem idealnym, zapewnił mi jednak całkiem sporo wrażeń, emocji i dobrej zabawy - co samo w sobie zasługuje na duży plus. Plusy: + przyjemność płynąca z rozgrywki + projekt niektórych etapów + postacie i dialogi + dwie bronie na raz = rozpierducha + Ania Oliwa i inne polskie nawiązania + prawie 10 godzin kampanii do przejścia Minusy: – słaba optymalizacja i średnia grafika – spłycenie niektórych elementów fabuły – mocno ograniczone pole działania i etapy… – na które da się jednak przymknąć oko ;) Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Outlast: Whistleblower zapewnił mi moc niesamowitych wrażeń - tytuł ten po prostu emanuje strachem, przemocą i brutalnością. Widać, że twórcy postawili na ciężki klimat, czym trafili w przysłowiową dziesiątkę! Aż szkoda, że są to raptem dwie godziny zabawy… to jednak tylko dodatek, więc nie będę się do tego przyczepiał. Podczas gry spotkamy przeciwników, którzy będą chcieli nas poćwiartować, ugotować lub… za pomocą piły przerobić na kobietę i… może więcej nie będę zdradzał. Tytuł ten zdecydowanie nie nadaje się dla każdego gracza, gdyż - tak jak pisałem wcześniej - o jakiejkolwiek subtelności w straszeniu możemy tutaj zapomnieć. Zamiast tego dostajemy za to przemyślany, wciągający i przede wszystkim dopracowany tytuł, który zapewni Wam wiele niesamowitych emocji. Szkoda jedynie, że rozgrywka kończy się tak szybko, ale nie będę już zrzędził… w końcu nie można mieć wszystkiego. Miłej zabawy :-) Plusy: + klimat grozy, który niestety nie każdemu przypadnie do gustu… + ale fani horrorów będą wniebowzięci^^ + grafika i projekt etapów + wizja artystyczna świata gry + wciągająca rozgrywka + to aktualnie „najstraszniejsza” gra tego roku Minusy: – mimo, że to tylko DLC, to jednak chciałoby się pograć trochę dłużej… Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Aktualnie Daylight jest dla mnie jednym z największych rozczarowań tego roku. Przeciętna grafika, słaba grywalność, słaba fabuła i straszenie „na siłę” gracza - że nie wspomnę o częstych spadkach ilości FPS, które nie idą przecież w parze z tym co widzimy na ekranie. Warto jeszcze wspomnieć o losowo generowanych pomieszczeniach, co do których mam mieszane uczucia. Niby urozmaica to rozgrywkę, jednak schematyczność gry i tak daje się we znaki, zapewne więc większość graczy nie będzie miało ochoty podchodzić do tego tytułu ponownie. Tak jak wspominałem wcześniej, po UE4 spodziewałem się o wiele, wiele więcej - zwłaszcza, że jego wcześniejsze wersje są w końcu jednymi z najczęściej wykorzystywanych silników graficznych w historii elektronicznej rozrywki… Mam nadzieję, że następne gry sygnowane jego logo będą już tylko lepsze i zatrą negatywne wrażenie, jakie wywarło na mnie spotkanie z Daylight. Plusy: + momentami ścieżka dźwiękowa + sporadycznie potrafi wystraszyć Minusy: – fabuła, a raczej jej brak – można ją ukończyć w niecałe dwie godziny – nudna, przewidywalna rozgrywka – nieciekawe i schematyczne lokacje – brak jakichkolwiek innowacji – co najwyżej przeciętna grafika Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Jak wspominałem jakiś czas temu, Jazzpunk zaintrygował mnie już w momencie obejrzenia jego pierwszych zapowiedzi. Już wtedy również podejrzewałem, jak będzie wyglądał efekt końcowy. Wszechobecne w grze niuanse dość znacznie ubarwiają grę, a ich odkrywanie sprawi większości graczom wielką frajdę. Uważam jednak, że twórcy mogli nieco ubarwić nam samą rozgrywkę, że nie wspomnę o jej długości, gdyż grę można przejść w około 2 godziny… Przymknę jednak na to oko, ponieważ jest to pozycja naprawdę warta uwagi. Zabawne, irracjonalne, dziwne i zaskakując sytuacje są tutaj obecne na porządku dziennym - i jestem przekonany, że nawet nie wyobrażacie sobie jak bardzo mogą być one „zakręcone” :-P Jeśli więc szukacie tytułu, który zapewni Wam rozrywkę i dobry humor na jeden wieczór - to Jazzpunk nada się do tego wręcz idealnie. Plusy: + klimat i wszechobecny humor + różnorodne, kolorowe lokacje + nawet niezła muzyka + wiele nawiązań do filmów, gier i innych elementów popkultury Minusy: – długość rozgrywki – praktycznie brak fabuły – niewykorzystany potencjał Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Deadfall Adventures miał aspiracje stać się prawdziwym hitem i gdyby tylko twórcy bardziej się postarali, to mógłby wywołać nie lada zamieszanie w branży. Rozgrywka jest wciągająca i naprawdę sprawia przyjemność. Szkoda jednak, że nie dopracowano bardziej fabuły, zagadek oraz ogólnego zarysu postaci (w tym dialogów) - taki tytuł aż się prosi o dobre wykonanie takich elementów. Gra składa się z 11 etapów, których przejście na normalnym poziomie trudności zajęło mi nieco ponad 7 godzin. Przyznam szczerze, że nie miałem w stosunku do Deadfall Adventures żadnych oczekiwań - okazało się jednak, że tytuł ten miło mnie zaskoczył. Nie jest to może kandydat do gry roku, definitywnie jest jednak wart spędzonego z nim czasu… Plusy: + poczuj się jak Indiana Jones :) + świątynie, grobowce i przygody! + różnorodność etapów (zwiedzimy kawał świata) + rozgrywka sprawia przyjemność + niezły klimat Minusy: – można było bardziej dopracować fabułę… – mimo wszystko nijakie postacie i dialogi – momentami słaba grafika – łatwe zagadki i mało wymagający przeciwnicy Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Enslaved: Odyssey to the West jest świetną grą, która po lekkim „podrasowaniu” grafiki prezentuje się całkiem nieźle. Relacje między głównymi bohaterami przypominały mi te występujące między Księciem i Eliką w Prince of Persia (2008) - co rzecz jasna powoduje, że możemy jeszcze bardziej zżyć się z bohaterami i zapewni nam masę świetnych emocji podczas rozgrywki. Z niecierpliwością grałem i grałem w oczekiwaniu na dalszy rozwój wydarzeń. Odnośnie długości rozgrywki, to główny wątek fabularny składa się z 14 misji + Epilogu, których przejścia zajęło mi (z krótkimi przerwami) około 8 godzin - co w połączeniu z DLC (3 godziny) daje około 11 godzin zmagań. Warto jeszcze dodać, że gra posiada rewelacyjny postapokaliptyczny klimat, którego od tak dawna nie miałem okazji poczuć w żadnej innej produkcji. Jeśli jeszcze nie graliście w Enslaved: Odyssey to the West - to właśnie nadarzyła się ku temu idealna okazja! Gorąco polecam ;-) Plusy: + fabuła i postacie (Pigsy rządzi!) + postapokaliptyczny klimat + projekt etapów + różnorodność rozgrywki + trzyma w napięciu do samego końca + w zestawie z DLC: Pigsy’s Perfect 10 Minusy: – brak opcji związanych z grafiką (trzeba samemu edytować pliki gry) – wiele uproszczeń związanych z rozgrywką – drobne błędy techniczne – dlaczego na wersję PC czekaliśmy aż 3 lata?! Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

W gruncie rzeczy moją przygodę z The Wolf Among Us uważam za bardzo udaną. Poznani podczas gry bohaterowie są bardzo zróżnicowani i zapadają w pamięć. Sam wątek fabularny jest również dość dobrze poprowadzony i nie pozwala się nudzić. Mógłbym trochę pomarudzić odnośnie długości kolejnych epizodów (piąty przeszedłem w godzinę, a wszystkie w sumie w około 6 i pół), samo zakończenie pozostawia również pewien niedosyt… Największym jednak problemem tego tytułu jest wspomniany na początku recenzji fakt - ta gra praktycznie przechodzi się sama, jest niczym interaktywny film, w którym mamy jedynie wpływ na teksty wypowiadane przez głównego bohatera. Czy to jednak wada? Rzecz jasna decyduje to o dalszym rozwoju fabuły, jednak zdecydowanie brakuje tutaj większej interakcji z otoczeniem (czegoś więcej niż szybkie naciskanie określonych klawiszy i klikanie na widoczne przed nami przedmioty). Jestem więc jak tytułowy bohater - rozdarty między dobrymi i złymi stronami tej produkcji. Zdecydowanie jest to gra, którą zapamiętam na dłużej, jednak bardziej w kontekście ciekawej fabuły, niż samej rozgrywki. Plusy: + wciągająca i emocjonująca historia + postacie (szczególnie główny bohater) + fabuła i wybory moralne + ścieżka dźwiękowa + baśniowy świat przedstawiony z nieco innej perspektywy Minusy: – wtórne elementy rozgrywki – każdy kolejny epizod był coraz krótszy – gra przechodzi się praktycznie sama – to już bardziej interaktywny serial niż gra Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Montague’s Mount oferuje mroczny klimat tajemniczej wyspy, gdzie na gracza czekać będzie ponadto kilka interesujących zagadek logicznych. Na plus zasługuje również koncepcja i wygląd lokacji. Całość uzupełnia nastrojowa ścieżka dźwiękowa i ***UWAGA*** polski dubbing! ;-) Osoba podkładająca głos pod głównego bohatera spisała się po prostu rewelacyjnie, miło czasem „posłuchać” dobrej polonizacji. Jeśli chodzi o wady gry, to najbardziej irytowała mnie wspomniana wcześniej „ślamazarność” naszej postaci - co rzecz jasna wpływa w znaczący sposób na długość rozgrywki. Przejście gry zajęło mi około 6 godzin, co po części spowodowane było rozwiązywaniem dostępnych w niej zagadek (tak, tak - nie tłumacz się^^). Ostatecznie jednak muszę przyznać, że mimo tych kilku mankamentów nie żałuję czasu przy niej spędzonego. W dodatku, zapowiada się, że czeka nas kontynuacja - nasz werdykt brzmi więc: Zdecydowanie warto zaGRAĆ! ;-) Plusy: + koncepcja i wygląd lokacji + zmieniająca się pogoda + ścieżka dźwiękowa + polski dubbing + niektóre zagadki Minusy: – irytująca „powolność” głównego bohatera – no kurcze mogliby dać chociaż latarkę!? – zdarzające się błędy techniczne – zakończenie… a właściwie jego brak Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Amnesia: A Machine for Pigs jest grą zdecydowanie mniej straszną od swojej poprzedniczki, nie oznacza to jednak, że jest produkcją słabą… Po prostu spodziewałem się gry o wiele bardziej rozbudowanej oraz przede wszystkim dłuższej - 3,5 godziny poświęcone na jej przejście to zdecydowanie za krótko, zwłaszcza gdy tak jak ja czekało się na ten tytuł od bardzo dawna… Warto również zwrócić uwagę na niski stopień integracji gracza z otoczeniem oraz mało przekonywujących przeciwników. Rozumiem, że twórcy poszli w trochę innym kierunku i próbują „straszyć” nas w odmienny sposób, ale… no właśnie - zabrakło tego „czegoś”, co wyróżniało ****. wcześniejszą Amnesie. Grze nie można jednak odmówić niezłego klimatu oraz dobrej konstrukcji i wystroju etapów - jest to jednak zdecydowanie za mało, by przyciągnąć nowych graczy do serii, a szkoda - ponieważ liczyłem na produkt o wiele bardziej interesujący… Plusy: + klimat grozy + koncepcja etapów + niezłe udźwiękowienie + interesująca, aczkolwiek zawiła fabuła… Minusy: – mało przekonywujący przeciwnicy – zbyt proste zagadki logiczne – długość gry (3,5h to zdecydowanie za krótko) – nie straszy już tak jak wcześniejsza Amnesia Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Outlast nie zawiódł pokładanych w nim nadziei i okazał się świetną, wciągającą i przyprawiającą o ciarki na plecach grą, która dosłownie nie pozwala oderwać się od monitora. Spędziłem przy nim niezapomniane 4 godziny i mam szczerą nadzieję, że twórcy już pracują nad kontynuacją. Z plusów gry warto wymienić chociażby niesamowity klimat i koncepcję wizualną etapów, gra potrafi również porządnie wystraszyć (zwłaszcza grając w nocy z założonymi słuchawkami^^). Jeśli chodzi o minusy to można by „przyczepić się” się do czasu poświęconego na jej ukończenie (chciałoby się grać zdecydowanie dłużej!) oraz do powtarzalności niektórych elementów rozgrywki (w stylu znajdź jakiś przedmiot, dźwignie, przełącznik itp.). Nie zmienia to jednak faktu, że jest to jedna z lepszych produkcji, w jakie miałem przyjemność zagrać w tym roku - i po prostu nie można przejść obok niej obojętnie. Jest również dowodem na to, jak dobra realizacja i prosta, lecz wciągająca rozgrywka mogą stać się przepisem na sukces… Plusy: + niesamowity klimat grozy + koncepcja wizualna etapów + realizm otoczenia + stopniowe odkrywanie elementów fabuły + reakcje głównego bohatera + dobre udźwiękowienie + potrafi nieźle wystraszyć ;-) Minusy: – grafika mogłaby być ciut lepsza – długość gry (4h to trochę za krótko) – powtarzalność niektórych elementów rozgrywki – zostawia pewien niedosyt! Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Gone Home jest tytułem idealnym dla osób, dla których w grach liczy się coś więcej niż ciągła akcja. Przemierzając zakamarki tytułowego domu nie nudziłem się ani na chwilę, a odkrywanie fabuły krok po kroku uświadomiło mi jak wiele twórcy mogą nam jeszcze zaprezentować w tego typu produkcjach. Co prawda grę tą można przejść w niecałą godzinę, ale… zdecydowanie wystarczyło to jednak, bym zapamiętał ją oraz opowiedzianą w niej historię na długi czas ;-) Gorąco polecam! Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla jest grą ponadczasową, która dzięki fanom z całego świata będzie rozwijać się nadal, nawet pomimo rozpadu studia, które ją stworzyło. Po ponownym spędzeniu z nią kilkunastu godzin muszę powiedzieć jedno - wciąga jak diabli i nawet po tylu latach nie straciła ani szczypty ze swojej grywalności. Co więcej, dzięki stale pojawiającym się modyfikacjom - wciąż możemy podziwiać ją w pełnej okazałości. Świat przedstawiony w grze jeszcze nigdy nie był tak dziki, przerażający i wciągający zarazem. W żadnej innej produkcji nie miałem również wrażenia, że jestem tylko gościem w tym zapomnianym przez Boga miejscu, gdzie żądza władzy i bogactwa krzyżuje się z wolą przetrwania i odnalezienia prawdy. W końcu, jak już kiedyś napisałem „Stalker to nie zawód, to w pewnym sensie powołanie…” Plusy: + fenomenalny klimat + ogromny, żyjący świat gry + wolność w poruszaniu się + fabuła oraz historia głównego bohatera + grafika oraz wizja świata + projekty broni oraz wyposażenia + niezapomniany klimat czasów ZSSR :-) + odwzorowanie Czarnobyla i jego okolic + Prypeć do zwiedzenia! + 7 różnych zakończeń + nawet po wielu latach nie pozwala oderwać się od monitora Minusy: – drobne błędy w AI przeciwników – wciąga jak diabli! ;-) Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

The Walking Dead: 400 Days jest dla fanów serii pozycją wręcz obowiązkową. Szkoda jednak, że twórcy nie zdecydowali się nieco „przedłużyć” samej rozgrywki - przejście gry zajęło mi niecałe 2 godziny… a to zdecydowanie za krótko. Co prawda wcześniejsze epizody również nie należały do zbyt długich, ale mimo wszystko niedosyt pozostaje. Zwłaszcza, że historie opowiedziane w grze są całkiem nieźle skonstruowane i gra się w nie bardzo przyjemnie. Jeśli jesteście fanami serialu bądź wcześniejszych gier z serii, to bez wątpienia The Walking Dead: 400 Days jest pozycją dla Was, w innym przypadku można ją sobie spokojnie odpuścić… Plusy: + klimat serii The Walking Dead + wybory moralne + 5 nowych, grywalnych postaci + … a co za tym idzie 5 nowych historii Minusy: – zdecydowanie za krótka! – zbyt mało alternatywnych rozwiązań – zostawia pewien niedosyt… Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Remember Me jest ciekawą grą akcji, przy której bawiłem się całkiem dobrze. Gra składa się z 8 epizodów, a przejście jej zajęło mi około 9 godzin. Wyróżnia ją ciekawa, pełna zwrotów akcji fabuła oraz niezła (mimo wykorzystania tak starego silnika) grafika. Na duży plus zasługuje również ogólna koncepcja gry oraz wizja świata w niej przedstawionego. Z minusów warto wymienić przede wszystkim schematyczną walkę oraz małe, ograniczone etapy. Widać, że twórcy mieli sporo ciekawych koncepcji, szkoda jednak, że nie dopracowali bardziej innych elementów gry. W pamięci utkwiło mi pożegnanie, którego używali bohaterowie - zamiast klasycznego „do zobaczenia” używali sformułowania „do przypomnienia”. Do przypomnienia zatem - przy następnej recenzji ;-) Plusy: + fabuła oraz historia głównej bohaterki + …oraz ona sama + sugestywny i klimatyczny świat gry + wizualny styl etapów + możliwość zmiany czyichś wspomnień + całkiem niezła grafika Minusy: – schematyczna rozgrywka – zbyt małe i ograniczone etapy – szybko nudzące się walki – …których jest zdecydowanie za dużo – gra zostawia pewien niedosyt Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Call of Juarez: Gunslinger zaskoczył mnie dobrym klimatem oraz możliwością poznania biografii ważniejszych rewolwerowców Dzikiego Zachodu i mimo, że od początku spodziewałem się jak to wszystko się skończy, to gra nie pozwalała mi się nudzić. Z minusów należy wymienić przede wszystkim liniowość etapów oraz brak swobody w poruszaniu się - co przy grze tego typu powinno być dużo bardziej rozbudowane. Przejście gry zajęło mi niecałe 5 godzin, co również nie wpływa na jej korzyść. Jeśli jesteście fanami Dzikiego Zachodu, to gra będzie doskonałą okazją, by przybliżyć sobie ten burzliwy okres w dziejach Ameryki. W innym przypadku możecie sobie ten tytuł odpuścić. Jeśli chodzi o mnie - to bawiłem się całkiem nieźle. Panowie i Panie, przygotujcie więc broń, siodłajcie wierzchowce i w drogę ku zachodzącemu słońcu! Plusy: + klimat Dzikiego Zachodu + „prawdziwe” postacie + dynamiczna akcja i pojedynki + strzelanie sprawia niezłą frajdę Minusy: – liniowość i konstrukcja etapów – na dłuższą metę nudzi – trochę za krótka – grafika mogłaby być lepsza Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Metro: Last Light jest fenomenalnie zrealizowanym tytułem przy którym dosłownie „chowają się” wszystkie dotychczas wydane w tym roku gry. Fabułą wciąga i potrafi zaskoczyć, a rozgrywka jest satysfakcjonująca i sprawia czystą przyjemność. Podziemne miasta tętnią życiem i pozwalają zapomnieć choć na chwilę o niebezpieczeństwach czających się w ciemności, ich mieszkańcy natomiast żyją własnym życiem i opowiadają swoje własne historie. Można napić się wódki, zabawić się, obejrzeć spektakl na żywo i oczywiście zjeść coś dobrego… a gracz staje się poniekąd częścią tego podziemnego świata. Jeśli chodzi o długość rozgrywki, to przejście gry zajęło mi około 9 godzin i muszę przyznać z czystym sumieniem, że w tym roku jeszcze żadna produkcja nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Absolutny hit i pozycja obowiązkowa dla każdego gracza. Cóż więcej mogę dodać. Oby przyszłe gry z serii S.T.A.L.K.E.R. były chociaż w części tak dobre jak Metro: Last Light… Plusy: + niesamowity klimat, sugestywny świat gry + zapadające w pamięć postacie + fabuła, zwroty akcji + fenomenalna oprawa wizualna + nawiązania do serii Stalker + wciąga jak diabli! ;-) Minusy: – liniowość niektórych etapów – lokacje mogły by być większe – …i dać graczowi więcej „swobody” – najwyższe ustawienia jakości oraz detali to wyzwanie tylko dla najmocniejszych kart graficznych Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Far Cry 3: Blood Dragon sprawił, że ponownie mogłem poczuć klimat zdawałoby się minionej już „epoki’. Poczucie humoru i dystans twórców są zdecydowanymi atutami tej produkcji - udało im się stworzyć to, czego wcześniej brakowało tytułom takim jak chociażby Duke Nukem Forever. Z minusów warto wymienić ciemną stylistykę całej gry - chwilami miałem bowiem ochotę zobaczyć błękitne niebo i odjechać w stronę zachodzącego słońca… którego niestety nie widać, bo cały czas jest tak cholernie ciemno! ;-) Wszystkie lokacje wydają się również podobne do siebie - jednak przy takiej ilości zabawnych sytuacji, dialogów, czy chociażby komentarzy głównego bohatera schodzi to na dalszy plan. Przejście głównego wątku fabularnego zajęło mi około 4 godzin, jednak jeśli ktoś chciałby wykonać wszystkie misje poboczne, to czas spędzony z grą wydłuży się praktycznie dwukrotnie - co biorąc pod uwagę fakt, że jest to tylko dodatek jest dobrym wynikiem. Powiem więc tak - Far Cry 3: Blood Dragon jest grą zdecydowanie wartą uwagi, na co więc czekacie? Świat czeka na ratunek! ^^ Plusy: + ogólny klimat + zabawne dialogi i cut-scenki + czysta frajda płynąca z rozgrywki + nawiązania do klasyki kina science fiction + dinozaury strzelające laserami! ;-) Minusy: – nie każdemu te klimaty przypadną do gustu – mało zmian w stosunku do oryginału – krótki główny wątek fabularny – zbyt ciemna stylistyka otoczenia Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

God Mode na pewno przekona do siebie pewne grono odbiorców - będą to zwłaszcza gracze, których interesuje czysta rozrywka bez zbędnych dodatków. Zwłaszcza, że gra dostępna jest za niecałe 7 euro w serwisie Steam. Możliwość personalizacji wyglądu postaci była dobrym posunięciem ze strony twórców, szkoda tylko, że tak naprawdę niewiele zmienia w samej rozgrywce. Mam też zastrzeżenia do dostępnych w grze map, których mimo faktu, że są dość rozległe - jest zdecydowanie za mało. Plusem jest natomiast ogólny „lekki” klimat gry, który w połączeniu z zabawnym głosem narratora może się podobać. Jeśli lubicie samotnie, bądź z przyjaciółmi eksterminować na różne sposoby hordy nadciągających wrogów - to God Mode świetnie się do tego nada - w innym wypadku możecie sobie spokojnie ten tytuł odpuścić. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Age of Empires II: HD Edition jest świetną okazją, żeby pokazać komuś, kto nigdy nie miał styczności z tą serią jak wyglądały kiedyś gry. Bowiem mimo możliwości ustawienia wysokich rozdzielczości gra wygląda dalej prawie tak jak w 1999 roku - co dla jednych może być zdecydowanym plusem, a dla innych z kolei dyskwalifikować nowego-starego AoE na całej linii. Osobiście grałem bardziej dla przypomnienia sobie „starych” czasów i muszę się przyznać, że pewne wspomnienia wróciły… w końcu gry z czasów dzieciństwa pamięta się przecież najlepiej. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że te czasy już nigdy nie wrócą, a próby „wskrzeszenia” tytułów z tamtego okresu nie zawsze muszą się dobrze skończyć. Czy zatem Age of Empires II: HD Edition warte jest uwagi? Ciężko mi jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ darzę serię wielką sympatią. Potraktował bym jednak grę bardziej w charakterze ciekawostki, która niekoniecznie musi kogoś zainteresować. W końcu nie wszyscy przepadają przecież za serią, a bardziej oddani fani sprawdzili już grę na wszystkie możliwe sposoby… Decyzję pozostawiam więc każdemu z osobna. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Slender: The Arrival miał potencjał, by stać się pełnoprawną produkcją, twórcy powinni jednak bardziej nad nią popracować (szczególnie nad długością rozgrywki). Warto jednak wyróżnić kilka elementów, które bardzo przypadły mi do gustu - mianowicie gra posiada bardzo sugestywny, mroczny klimat i muszę się przyznać, że w niektórych momentach miałem ciarki na plecach. Jak wspominałem wcześniej, dawno nic mnie tak nie przestraszyło (szczególnie polecam granie nocą z założonymi słuchawkami). Zdaję sobie jednak sprawę, że nie każdy będzie zainteresowany takim rodzajem doznań, zapewne znajdę się również tacy, na których nowy Slender nie zrobi najmniejszego wrażenia… na mnie jednak zrobił, dlatego poświęciłem mu jedną godzinę w pewien niedzielny wieczór. Strach się bać co czeka nas w następnej części ;-) Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

BioShock Infinite jest godną polecenia pozycją, przy której bawiłem się świetnie. Wyróżnia ją ciekawa historia oraz wyśmienita grywalność. Minusami są natomiast: widoczne uproszczenia względem poprzednich części serii oraz „słaba” - jak na dzisiejsze standardy grafika. Przejście gry zajęło mi około 9 godzin na normalnym poziomie trudności. Gdyby tylko twórcy zdecydowali się na zastosowanie nowocześniejszego silnik graficznego, a etapy gry były bardziej dopracowane i ciekawsze - to bez wątpienia mielibyśmy do czynienia z prawdziwą perełką wśród gier komputerowych. Cóż jednak począć, historii nie zmienimy, chyba że… mamy akurat pod ręką Elizabeth ;-) Polecam BioShock Infinite każdemu, gdyż mimo tych kilku mankamentów jest naprawdę świetną, wciągającą grą, której do ideału zabrakło naprawdę niewiele… Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Get Even zawiodło mnie na całej linii. Nie pomogło nawet maksymalne „urozmaicenie” fabuły, która wydaje się naciągnięta do granic absurdu. Opowiadając o niej nie wydaje się ona aż tak zła, a wręcz intrygująca - jednak jej chaotyczność i rozciągnięcie w czasie spowodowało, że kompletnie nie poczułem klimatu tego tytułu. Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam gry w których możemy manipulować wspomnieniami (jak chociażby Remember Me czy MIND: Path to Thalamus), ale wątek zaserwowany tutaj wydaje mi się po prostu absurdalnie naciągany. Gra ma ponadto słabą grafikę, tunelowe lokacje i prezentuje się co najwyżej średnio. Podczas całej rozgrywki było dosłownie kilka momentów, w których sprawiała mi ona przyjemność (postacie spotkane w opuszczonym szpitalu). Napisy końcowe ujrzałem po niecałych 7 godzinach rozgrywki i mówiąc krótko… zawiodłem się na całego. Mimo kilku gorzkich słów, życzę The Farm 51 przyszłych sukcesów oraz by sprzedaż Get Even zdołała przynajmniej pokryć koszty produkcji. Plusy: + lokacje w opuszczonym szpitalu + kilka dobrze przedstawionych postaci + momentami fabuła (ale tylko momentami) Minusy: – słaba grafika, optymalizacja i walka – tunelowe i mocno ograniczone lokacje – chaotyczna i naciągną fabuła – wszechobecny backtracking – nijaka ścieżka dźwiękowa – ogromna ilość niepotrzebnych dialogów Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

The Bridge jest dobrą propozycją dla graczy, którzy chcą spróbować „czegoś nowego”. Ciekawa wizja artystyczna przyciąga oko, a sama gra wydaje się wręcz stworzona dla osób lubujących się w rozwiązywaniu zagadek przestrzenno-logicznych. Z drugiej jednak strony warto wspomnieć o minusach gry, którymi są: krótki czas potrzebny na jej ukończenie oraz szara stylistyka całego projektu. Ciężko jest jednak oceniać grę, która jest przecież produkcją niezależną. Potraktuję ją więc jak ciekawostkę, która umiliła mi jeden wieczór w czasie oczekiwania na ważniejsze tytuły. Jeśli więc macie trochę wolnego czasu oraz chcecie spróbować swoich sił przy lekkiej i przyjemnej produkcji - to The Bridge nada się do tego wyśmienicie. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Zapewne przed rozpoczęciem przygody z najnowszą odsłoną Żywych trupów (jeśli w ogóle się na to odważycie) nasuną się Wam skojarzenia z zeszłoroczną grą od Teltalle Games – The Walking Dead. Zebrała ona świetne recenzje i była jedną z najlepszych produkcji wydanych w 2012 roku. Od razu dodam więc, że obydwie gry, poza nazwą oczywiście – nie mają ze sobą nic wspólnego. The Walking Dead: Survival Instinct jest tylko marną próbą zarobienia na fanach serialu i tematyki zombie. Jedynym plusem jest obecność postaci znanych z serialu oraz to, że możemy usłyszeć dialogi przez nich czytane. Fakt ten sprawił, że nie wyłączyłem gry już po pierwszych 15 minutach… tylko trochę później ;-) Dobrze, że nie miałem co do tej produkcji większych oczekiwań, bo srodze bym się zawiódł. Gracie na własną odpowiedzialność! Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Jakie zatem jest nowe dzieło City Interactive? Jeśli nie przekonało Was to, co napisałem wcześniej - to dodam jeszcze, że gra jest do ukończenia w 4 godziny! Przez cały czas rozgrywki jesteśmy prowadzeni za rączkę, sztuczna inteligencja wrogów kuleje, grafika jest kiepska, a tekstury postaci wołają o pomstę do nieba. Więcej pisać już nie trzeba. Myślałem, że po Aliens: Colonial Marines w tym roku nie będzie mi dane zagrać w kolejną marną produkcję, a jednak tak się stało. Szumnie zapowiadany i oczekiwany tytuł okazał się kolejnym niewypałem. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Jaki jest nowy Tomb Raider? Na pewno nie miałbym dylematu związanego z oceną, gdyby tytuł nie nawiązywał do tak znanej i popularnej serii, a to przecież zobowiązuje. Z drugiej strony jednak, czy każda seria (a zwłaszcza jeśli chodzi o gry) nie powinna się rozwijać wraz z biegiem czasu? Na to pytanie musicie sobie sami odpowiedzieć… Jeśli chodzi o długość nowego Tomb Raidera, to przejście gry zajęło mi około 9 godzin. Po ukończeniu głównego wątku fabularnego można jednak grać dalej i wrócić do miejsc, których nie przeszukaliśmy w całości oraz odnaleźć ukryte na wyspie grobowce. Możemy również dalej rozwijać umiejętności i sprzęt głównej bohaterki - co zapewne przedłuży grę o kilka godzin. Nowa Lara stawia na więcej akcji, okupując to brakami w elementach zręcznościowych i logicznych. Zagadki są proste i przewidywalne do bólu, a gra przez większość czasu prowadzi nas za rączkę. Z drugiej strony mamy jednak świetną grafikę, fenomenalne wręcz przedstawienie głównej bohaterki i iście filmowe prowadzenie akcji. Na pochwałę zasługuję również polonizacja gry, Karolina Gorczyca w roli Lary Croft sprawdziła się znakomicie. Bez wątpienia nowy Tomb Raider jest najbardziej widowiskową odsłona serii i warto w nią zagrać. Nie pozostaje mi więc nic innego, jak zaprosić Was na tajemniczą wyspę, gdzie wraz z młodą panią archeolog odkryjcie pradawne cywilizację i przeżyjecie przygodę swojego życia. Lara Croft powraca w wielkim stylu. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Crysis 3 wciąga jak dobry film akcji i choć możemy łatwo domyślić się przebiegu wydarzeń oraz zakończenia to chcemy przeżyć to na własnej skórze. Kolejny raz musimy przecież uratować świat i mimo tego, że robiłem to już tyle razy, to starałem się podejść do tego poważnie… serio! ^^ Szkoda tylko, że gra jest tak krótka (przejście jej zajmuje około 6-7 godzin), po takim tytule oczekiwaliśmy przecież zdecydowanie czegoś więcej… Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

The Tiny Bang Story to bardzo kolorowa i przyjemna produkcja, która bez wątpienia zapewni Wam rozrywkę na niedzielne popołudnie lub wieczór. Ukończenie gry zajmuje około kilku godzin (w zależności od tego, jak nam pójdzie rozwiązywanie zagadek). Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Najnowszy Devil May Cry jest na pewno inną grą niż jego poprzedniczki. Fanom serii niekoniecznie się to spodoba. Może jednak przyciągnąć nowych graczy i przy okazji zachęcić ich do sięgnięcia po starsze tytuły z serii. W końcu historia z udziałem Dante - syna demona i anielicy ma swoje zasłużone miejsce wśród klasyków gatunku. Przejdźmy jednak do najważniejszego pytania - czy warto zagrać? Jeśli akurat macie trochę wolnego czasu i lubicie slashery - to czemu nie? ;-) Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Outlast 2 jest krwawy, brutalny i bezprecedensowy. Odwrócone krzyże, martwe noworodki, rozczłonkowane ciała - nie ma tutaj tematu tabu. Wizerunku dopełnia krwawy deszcz, który spływa na naszego bohatera w jednej z lokacji. Jak jednak taka ilość przemocy wpływa to na samą rozgrywkę? Po 7 godzinach mojej przygody z tym tytułem mogę powiedzieć jedno - to było intensywne i mocne przeżycie, które cholernie mi się podobało. Mniej więcej do połowy trochę wiało nudą, ale później to prawdziwa jazda bez trzymanki. Szkoda tylko, że fabuła pozostawia tak wiele interpretacji, ale w tym wypadku można to również potraktować jako atut. Outlast 2 wraz z Resident Evil 7 to aktualnie najlepsze survival horrory 2017 roku. Plusy: + grafika, wygląd lokacji i otoczenia + wszechobecne uczucie strachu i zaszczucia + brudny, mroczny i krwawy świat + robiący wrażenie przeciwnicy + historia z potencjałem Minusy: – miejscami źle zbalansowany poziom trudności – fabuła pozostawia masę interpretacji – mało satysfakcjonujące zakończenie Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Dead Space 3 to dobra gra akcji w klimatach science fiction z domieszką horroru. Minusem na pewno jest przewidywalna fabuła oraz uproszczenie rozgrywki poprzez zrezygnowanie z elementów grozy na rzecz wszechobecnej „akcji”. Gra nie straszy już tak bardzo jak jej poprzednie części, znikł też wszechobecny wcześniej klimat grozy i zaszczucia. Pozostała natomiast dobra gra akcji, przy której bawiłem się świetnie. Nie żałuje ani jednej godziny z nią spędzonej. Który to już raz uratowałem wszechświat? Ehh… przestałem już liczyć. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Już na samym początku rozgrywki rzucają się w oczy podobieństwa do filmu Drive z 2011 roku, dotyczy to szczególnie postaci głównego bohatera. W grze nie ograniczamy się jednak do roli kierowcy, jesteśmy zabójcą który bez chwili wahania gotowy jest odebrać komuś życie. Brutalność jest tutaj chlebem powszednim, wszędzie krew i porozrzucane części ciała. Nasz bohater nie przebiera w środkach, żeby dojść do celu. Dziwne, jak przy tak „oszczędnej” grafice udało się twórcom przedstawić to w tak dosadny sposób. Nie jest to może „kamień milowy” w historii elektronicznej rozrywki, raptem gra na kilka godzin. Oferuje nam jednak coś, co ostatnio rzadko daje się odczuć - prawdziwą frajdę płynącą z rozgrywki. Gorąco polecam! ;-) Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****

Muszę przyznać, że włoskie studio Dreampainters mile mnie zaskoczyło, jak na ich pierwszą produkcję gra prezentuje się całkiem dobrze. Anna nie jest może kamieniem milowym w rozwoju przygodówek. Jest to gra raptem na jeden wieczór, jest w niej jednak coś, co nie pozwala odejść od monitora. Mimo, że nie obyło się bez kilku mniej lub bardziej irytujących fragmentów, jednak dzięki klimatowi rozgrywki w ogólnym rozrachunku, produkcji należy się wielki plus - fani przygodówek powinni się nią zainteresować. Pełna recenzja dostępna jest na blogu ****